Dvölin á Gingers Drive

Ég var kominn á staðinn rétt fyrir miðnætti. Ég renndi bílnum upp að húsinu og lýsti mér til að banka en enginn svaraði. Ég fór hringinn kringum húsið og bankaði aftur en aftur ekkert svar. Þar sem það voru ljós í húsinu datt mér í hug að þau hjónin hefðu litið til nágranna sinna og væru rétt ókomin heim. Ég ákvað því að blása upp flugvélakoddann minn og fara í flíspeysuna og dorma þar til hjónin kæmu. Ég steinsofnaði og vaknaði ekkert aftur fyrr en kl. hálf sex við að það var maður að nálgast bílinn minn. Þetta var Pat sjálfur en þau hjón höfðu verið heima, steinsofandi og ekki heyrt neitt þegar ég kom fyrr um kvöldið. Þeim þótti þetta agalega neyðarlegt að ég skyldi ekki hafa komist inn og þurft að sofa í bílnum en sögðu þetta frábært framlag í annars stórt sagnasafn af svaðilförum fólks við að komast til þeirra á málstofurnar.

Ég náði að leggja mig aftur til átta og að afloknum morgunverði fór Pat og sýndi mér húsið og hvernig þau komast niður að Wisconsin ánni sem bústaðurinn þeirra stendur við. Það var ekki laust við að lofthræðslan segði til sín þegar þurfti að fara niður þriggja metra mjóan álstiga til þess að komast síðasta spölinn. Hann sýndi mér síðan bústaðinn við hliðina á, en hann var fenginn að láni svo allir gætu gist á staðnum því þarna úti í sveitinni var ekkert hótel.

Við Pat settumst síðan niður til þess að ræða málin og mér til mikils léttis hafði hann litið á gögnin mín og sá mjög skýra leið að því að ákveða viðfangsefni doktorsritgerðarinnar. Hann benti mér á líkan og önnur verkfæri til þess að ná fram niðurstöðum, auk þess að benda mér á tvær góðar ritgerðir sem fjölluðu á sinn hvorn háttinn um breyturnar tvær sem ég ætlaði að fjalla um, þ.e. Learning and Organizational Excellence. Þetta var hreint frábært því ég var búinn að vera að velkjast með þetta í tvö ár án nokkurs stuðning frá fyrri leiðbeinendum og nú tók þetta innan við klukkutíma. Ég sannfærðist enn og aftur um hversu rétt ákvörðun það var að segja mig frá þeim og heimta Pat í liðið. Reyndar stakk Pat upp Steve sem nýjum seinni leiðbeinanda og var ég sammála því vali. Þetta er ágætis maður, sem reyndar er á dagskránni að kynna hér líka og er því á staðnum.

Þegar við Pat vorum búnir, stakk hann upp á að ég færi í kajak ferð niður ána með Unni, konu sinni. Þau hjón eiga þenna fína gula kajak sem þau nota til þessara verka. Þá var tekið í sinn hvorn endann og haldið af stað niður að á og niður stigann góða og tókst vel. Síðan lögðum við af stað og rerum knálega. Það var lítið í ánni svo þetta var engin svaðilför og við festumst tvisvar á grunnum botninum svo Unni þurfti að ýta okkur áfram. Reyndar svolítið halló (haddló), en varð ekki komist hjá því ef við ætluðum að halda áfram. Það var friðsælt og fallegt meðfram ánni. Bústaðir öðru megin en óbyggt hinum megin, enda mýrlendi. Það var skondið að sjá litlar skjaldbökur á trjástofnunum sem lágu úti í vatninu. Það heyrðist lítið skvamp þegar skjaldbökurnar flýttu sér á kaf þegar þær urðu varar við okkur. Við sáum þó nokkuð margar og líka fugla. Sól skein í heiði og var ekki laust við að það væri “Deliverance” fílingur í loftinu þótt ekki færum við undir brúna þar sem strákurinn spilar á banjóið. Engu síður fórum við niður að brúnni sem liggur yfir til Muscoda (Borið fram Möskódei) og þar hittum við fyrir Pat eftir smá bið, sem sótti okkur á bílnum og var bátnum skellt á toppinn. Þá keyrðum við inn í bæinn sem skv. skiltinu við bæjarmörkin telur 1483 íbúa. Ég var feginn að hafa ekki ákveðið að reyna að keyra inn í bæinn og leita að hóteli kvöldið áður, því það var ekkert! Það voru tvær bensínstöðvar, banki, súpermarkaður og hardware store, og var það basically it. Var ekki laust við að kveðjan “Welcome to Smalltown USA” leitaði á hugann.