Næsta stopp - Brussel via Chicago O´Hare

Þá var sunnudagurinn runnin upp og mál að halda af stað. Þær stöllur Unni og Lisa fóru til kirkju fyrir níu og þeir félagar Gunnar og Steve ætluðu að sigla líkt og ég niður ánna að brúnni til Muscoda. Ég gat ekki annað en glott þegar ég heyrði þrumurnar og sá eldingarnar rétt eftir að þeir lögðu af stað því rigningin sem þessu fylgdi var nokk svaðaleg. Ég, hins vegar, tók saman mitt hafurtask og lagði í hann rétt upp úr tíu. Ég bað NeverLost tækið að skila mér til Hertz í Chicago. Röddin ljúfa bað mig að “Please proceed to the highlighted route” og ég hélt af stað.

Það hélt áfram að rigna en ég var þó að keyra í sæmilega björtu svo að ég sá öllu meira en við komuna. Ég var örugglega búinn að keyra í tvo tíma þegar síminn minn byrjaði loksins að taka við sér og símaskilaboðin streymdu inn. Ég hafði nefnilega eignast nýja frænku, hana Ástu Barböru, sem var viðbót í systkynabarnaflóruna sem Hanna Stína hafði stækkað svo myndarlega með þeim Arent Hrafni og Elvari.

Það rigndi mismikið alla leiðina til Chicago, stundum svo mikið að ég sá varla út og var skíthræddur við að missa bílinn útaf. Þetta var á köflum eins og að keyra í bílaþvottastöð, svo mikill var vatngangurinn. En skv. áætlun var ég þrjá og hálfan tíma út á O´Hare flugvöll til Hertz og tók strætó hjá þeim í terminal þrú til American Airlines. Þar gat ég tékkað mig inn en það voru fjórir tímar í flugið svo eitthvað þurfti að gera. Nú kom sér vel að vera með svörtu bókina frá “Priority Pass” og viti menn, það var stofa í terminal þrjú hjá Delta sem var í næsta rana við mig, þó nokkuð labb en vel þess virði. Þarna komst ég inn og gat maulað saltstangir og drukkið Diet Kók eins og ég vildi, hafði notalegt sæti og rafmagn í tölvuna og þráðlaust net. Það var T-Mobil sem rak netið, en ég hafði stofnað áskrift hjá þeim þegar við fórum til Hawaii í ágúst svo ég gat vafrað út og suður á netinu í þrjá tíma.

Að þeim loknum hélt ég út í hlið en þá tók við auka klukkutími þar sem vélin var ekki enn komin á stæðið. Það var skondið að sjá flugmanninn ganga valdsmannslega inn á hliðið, stimpla sig inn um öryggishurðina og halda af stað niður landganginn til þess eins að snúa lúpulega til baka því engin var flugvélin. Þarna kom fyrri aukatíminn í töf en sá næsti kom þegar vélin hélt loksins af stað út á braut til að hefja sig til flugs. Þá tilkynnti flugstjórinn að vegna veðursins fyrr um daginn, sem ég keyrði í gegnum, hefðu safnast í biðröð af flugvélum að taka sig á loft. Engin smábiðröð því það voru þrjátíu vélar á undan okkur. Þetta hafðist að lokum og við tók tæplega átta tíma flug til Brussel.

Í Brussel var klukkan orðin rúmlega tíu að morgni næsta dags og ég tók leigubíl beint á hótelið og lagði mig í þrjá tíma til að rétta mig af. Um fimmleytið fékk ég leiðbeiningar til að fara í næstu verslunargötu til að fá mér að borða og kom í ljós að hótelið mitt er rétt við höfuðstöðvar belgíska símafyrirtækisins Belgacom, sem þætti ekki í frásögu færandi, ef ég ég hefði ekki verið þar í heimsókn þegar ég fór með Henley til Brussel sem hluta af stjórnendaþjálfuninni í júní. Þegar ég kom til baka á hótelið ætlaði ég að halda mér vakandi til miðnættis til að ná tímamismuninum í lag en datt útaf kl. níu og vaknaði á miðnætti og var andvaka til fimm. Það er ekki að ástæðulausu að ég hef haft næði til þess að skrifa ferðasöguna !!!