Vika í Undralandi

Ég kom heim frá London seint á miðvikudagskvöldi og átti í vændum viðamikla viku þar til næsta utanferðatörn hæfist. Tilvísunin í Undraland er ekki til Álfkonuhvarfsins þar sem ég bý, heldur fannst mér sem ég væri við komuna til landsins að detta niður um holuna líkt og Lísa forðum. Detta ofan í Undraveröld þar sem alls konar hlutir gerast. Ekki fann ég mig þó í hlutverki Lísu, því þar finn ég oftar en ekki börnin mín. Ég fann hins vegar sterka fylgni við hérann. Ekki bara vegna vaxtarlagsins, heldur vegna þess að hann er líkt og ég að glíma við endalausa gjalddaga, eindaga, skiladaga og vinnudaga, m.o.o þá er hann alltaf að verða of seinn. Svo vitnað sé í hans eigin orð, þá segir hann alltaf “I´m late, I´m late, I´m late” og lítur á klukkuna. Þegar ég lít í dagatalið mitt í “Outlook”-inu gæti ég svo sannarlega gert hans orð að mínum.

Það eru fleiri tilvísanir í Undraland. Þegar ég sit fundi með sviðsstjórunum mínum verður mér hugsað til brjálaða teboðsins og þá margræðu raunveruleika sem við blasa öllum í boðinu. Ekki þar fyrir, að ég var með fyrsta námskeiðið fyrir þau í teymisvinnu á fimmtudagsmorgninum. Verkefnið sem ég lagði fyrir var ekki af verri endanum, eða að henda tveimur eggjum fram af svölunum á Engjateignum u.þ.b.50 mínútum síðar án þess að eggin brotnuðu. Til þess að verja eggin fengu þau umslag, teygjur, pappírsklemmur, auð A-4 blöð, límbandsrúllu, glimmer, límstifti og fjórar blöðrur. Er skemmst frá því að segja að þau rúlluðu upp verkefninu og stóðu sig öllu betur en hóparnir fimm í Henley sem ég var hluti af í sumar við sama verk. Ég var verulega stoltur af mínu fólki.

Hvað um það, ferðin um Undraland hélt áfram með ýmsum hætti. Það þurfti að gera breytingar í starfsliði fyrirtækisins, sem er alltaf erfitt. Það þurfti að koma af stað áætlunargerðinni hjá Tölvumiðlun, undirbúa stefnumótunarfund í Glasgow fyrir EJS UK, ákveða undirbúningsfund í Glasgow fyrir ráðgjafaverkefni, vinnufund í Köben fyrir PIP verkefni og síðast en ekki síst að reyna að hlaupa eitthvað svo Amsterdam maraþonið yrði ekki algjör hörmung. Þess vegna var það “No way” að hægt væri að “Play Crockett” með Hjartadrottningunni, sem var ekki langt undan, en hefur mikið að gera þessa dagana, svo það kom ekki að sök. Mér gekk bölvanlega að komast út að hlaupa, fann mér allt til foráttu og komst lengst 17 km. Ekki nóg með það heldur var ég svo þreyttur að það hálfa var nóg. Það eru því allar líkur á því að ekki verði næg innistæða á reikningnum til þess að komast sómasamlega frá maraþoninu. Reyndar kvíði ég því að blogga um hlaupið, en þó ekki nándar nærri eins mikið og að þurfa að hlaupa það !!!