Til móts við Goðin

Það fór aldrei svo að maður kæmist ekki á tónleika með Floyd, eða helmingi þeirra. Roger Waters gerði sér lítið fyrir og fyllti Egilshöllina með rúmlega 14.000 manns og flutti ásamt Nick Mason, fyrrum félaga sínum í Pink Floyd, Dark Side of the Moon ásamt fleiri Floyd lögum.

Þetta var eins og að hitta á óskastund. Ég var svo heppinn að Sigrún var með heilmikið prógram fyrir valda viðskiptavini Glitnis, banka og ég fékk að fljóta með. Það var flott partý á undan tónleikunum þar sem hægt var að fá sér bjór og alls konar góðmeti, ásamt því að hlusta á góða tónlist. Það myndaðist heilmikil stemming og rúsínan í pylsuendanum var að Sigrún átti flest sætin í VIP stúkunni og ég fékk að sitja þar og ekkert smá gott sæti. Ég horfðist í augu við Roger þegar hann gekk á sviðið og hóf leikinn með In The Flesh, af the Wall og var tónninn heldur betur gefinn og þéttur hljóðfæraleikurinn spillti ekki fyrir. Gamli maðurinn var þéttur í röddinni og miklu sprækari að mér fannst heldur en á In the flesh DVD-inu. Síðan var það Mother, en þá var komið að mínum þætti í tónleikunum sem byrjaði á Shine On You Crazy Diamond, þ.e. fyrri hlutanum og ég var hreint og beint í vímu og ekki laust við að maður fyndi tár á hvarmi því þetta er eitt fallegasta tónverkið sem ég hef heyrt. Þrátt fyrir að hafa fengið set-listann hjá Gissuri hafði ég ekki tekið eftir því að Have A Cigar var næsta lag. Það var stórkostlegt að heyra Roger syngja þetta og stóðst ég ekki mátið og tók undir með honum í þessu lagi, sem Floyd fékk Roy Harper til að syngja á sínum tíma því þeim fannst hvorki Roger eða Dave hafa röddina í lagið. Síðan var það óðurinn til Syd Barrett í Wish You Were Here. Síðan tók hann gamalt Floyd lag frá 1968, Set The Controls For the Heart Of The Sun,

Nú var kominn tími til að fara á klóið því næst var flutt sólóefni Waters sem ég er ekki mikið hrifinn af. Þetta var: The Gunner's Dream, Southampton Dock, The Fletcher Memorial Home, Perfect Sense Parts 1 and 2. Ég var samt kominn til baka til að heyra lagið Leaving Beirut, sem var heldur betur ádeila á stríðsrekstur vesturveldanna og var textinn afskaplega hnyttinn. Að þessu loknu var það aftur í Floyd og nú var það efni af Animals, eða Sheep og þar með var fyrri hálfleikur búinn og 20 mín. hlé.

Í seinni hálfleiknum var Nick Mason kynntur til sögunnar og Dark Side of the Moon flutt í heild sinni. Hreint út sagt frábært og ekki laust við að röddin (mín) væri farin að láta aðeins undan, því það er sjaldan sem maður er á tónleikum og kann hvern einasta texta. Eftir DSOM gengu menn af sviði og uppklappið hófst.

Uppklappið kom af veggnum og byrjaði á The Happiest Days Of Our Lives, síðan Another Brick In The Wall (Pt 2), þá Vera, Bring the Boys back Home, en lokalagið var beint í æð því það var Comfortably Numb og var ekki laust við að gæsahúðin gerði manni kleift að fljúga í restina. Þarna kláraði ég restina af röddinni og frábærum tónleikum var lokið. Það var ekki laust við að maður hefði pakkað inn hluta af sálartetrinu sem hefur dáð þessa tónlist í ótrúlega mörg ár, eða síðan 1973 þegar ég heyrði DSOM fyrst á Skógum undir Eyjafjöllum, af öllum stöðum heims. Þetta var eins og að hitta gamla vini og rifja upp skemmtilega tíma og gera sér jafnframt grein fyrir því að þetta er gömul og góð minning sem lifir góðu lífi..