Kínakrónika

Þá var komið að Kínaferðinni. Ég var búinn að reyna að skafa upp skítinn í æfingaplaninu með því að hlaupa nokkrar aukaæfingar og fara 27 km á laugardeginum áður en farið var út á þriðjudeginum. Ég var auðvitað á seinasta snúning með allt því ég var að koma út spurningakönnuninni minni út að doktorsverkefninu og ljúka við að ganga frá undirbúningi fyrir fundina og málsstofuna í Glasgow og Henley sem áttu að taka við um leið og ég kæmi til baka til Kaupmannahafnar.

Ég var svo heppinn að Sævar bauð mér far til Keflavíkur, sem ég þáði Stefáni til mikillar gleði því þá þurfti hann ekki að vakna til að keyra mig. Ég var því vaknaður hálf fimm og fór í sturtu og kláraði að pakka og var kominn út á horn klukkan fimm mínútur yfir fimm þegar Sævar og frú komu. Í Keflavík gekk fljótt og vel að tékka töskuna alla leið til Kína og síðan settist ég með Pétri og fleirum og spjallaði aðeins en dreif mig svo á Saga Lounge til að fá mér morgunmat og athuga með uppfærslu. Það gekk eftir og síðan fór ég út á hlið til að fara um borð en settist áður hjá ferðafélögunum til að spjalla. Síðan þegar átti að ganga til vélar þá snarbrá mér því ég fann ekki passann minn, sama hvernig ég leitaði. Hló ég mikið að vitleysunni í sjálfum mér þegar ég áttaði mig á því að ég var með ferðamannaveski um mittið og hafði snúið því á bakið þannig að ég tók ekki eftir því. Sýndi vel hvað maður var þreyttur og lítið hugsandi svona snemma dags. Sævar hafði á orði að ég væri alltaf að leita að ástæðu til þess að fá að sleppa við hlaupið og týndur passi væri auðvitað góð ástæða.

Flugið var þægilegt. Ég sofnaði aðeins í byrjun en eftir morgunmatinn spjallaði ég við Örn, Villa og Bjarna frá Kögun sem voru á leið til Stokkhólms á stjórnarfund í Opnum Kerfum. Var gaman að heyra hvað þeir félagar eru að bralla og tíminn leið hratt. Í Stokkhólmi tók við löng bið því við fengum ekki að tékka okkur inn fyrr en tveim tímum fyrir brottför og því hangið í fjóra tíma á vellinum áður en hægt var að tékka inn og síðan meira hangs fyrir innan því það var 40 mín seinkun á vélinni. Þann tíma drap ég með því að setjast við einn barinn og fá mér bjór með Pétri og Rognvaldi og síðar Þóri. Náðum við að spjalla um heima og geima. Þá mætti Eþór loks á svæðið frá Kaupmannahöfn og við héldum til hliðs.

Það var dálítið öðruvísi að fljúgja með China Air en það var ósköp þægilegt. Maturinn hafði komið frá Stokkhólmi svo hann var ekkert framandi. Þar sem þetta var 8 tíma flug var reynt að hvíla sig eða horfa á Harry Potter með kínverskum texta. Svo var sýnd kínversk mynd í restina með enskum texta. Ég verð að viðurkenna að ég var ekki alveg að ná kínamyndinni. Þess vegna horfði ég á mitt “Löður” í tölvunni og skemmti mér hið besta.

Ég náði ekki að sofa mikið í vélinni og því var ég nokkuð dasaður þegar ég kom til Beijing (Peking). Þetta var dálítið kúltúrsjokk að koma þarna en það gekk allt mjög hratt fyrir sig. Töskurnar komu fljótt og vegabréfaskoðun gekk hratt fyrir sig, svo fremi sem öll eyðublöð hefðu verið fyllt rétt út. Rútan okkar beið svo fyrir utan og við keyrðum í tvo tíma til Jixian á Yan Yang hótelið. Það var alveg sloknað á mér í rútunni og ég var í draumkenndum svefni. Hótelið reyndist bara allt í lagi og mikið betra en ég bjóst við. Það var byrjað á því að fara í hádegismat og leggja sig en síðan átti að vakna til að hlaupa einum og hálfum tíma seinna. Ég vaknaði við ákall þjálfarans en var í engu standi til að hlaupa og fór því fram á ganginn og lét hann vita, en hann hló bara að mér. Ég og Eyþór, sem vorum saman í herbergi vöknuðum klukkutíma seinna og fórum í smá gönguferð um hverfið í leit að einhverjum miðbæjarkjarna en fundum ekki og löbbuðum um í hverfi sem var ekki upp á marga fiska, allt í rusli og drasli. Heimamenn voru greinilega ekki vanir að sjá útlendinga því það horfðu allir mikið á okkur.

Eftir kvöldmatinn á hótelinu var labbað í bæinn og að torgi sem þar var. Var frábært að sjá þar fólk að dansa samkvæmisdansa og spila badminton. Þegar ég kom að var verið að dansa rúmbu, rétt tónlist en sporin ekki eins því það var eins og hún væri stigin, og minnti mig svolítið á kom og dans, en engu að síður frábært að fólk skuli kom svona út á torg til að dansa. Þegar ég labbaði framhjá í seinna skiptið var nokkurs konar marsering sem minnti á stiginn skottís og svo var það ekkert minna en vínarvals á eftir.. Það var farið í súpermarkað og fólk keypti sér ýmislegt til matar og annað. Var áhugavert að sjá allar vörurnar og úrvalið á kínversku og velta fyrir sér verðinu sem var ekki hátt. Þegar kom heim á hótel aftur hélt ég í háttinn því ég var ennþá þreyttur eftir ferðalagið enda þurfi að vakna hálf sex daginn eftir því það átti að skoða hlaupaleiðina og ganga á múrnum.

Það var því risið árla úr rekkju og snæddur morgunmatur sem var ristað brauð, kínversk skinka ,spæld egg, eitthvað spes kínverskt brauð, marmelaði og grænmeti. Ég lét grænmetið vera en fékk mér brauðið, skinkuna og eggið. Það var bara te og kaffi að drekka svo ég ákvað að muna það daginn eftir.

Rútan keyrði sem leið lá að múrnum þar sem hlaupið er. Við vorum fyrst á staðinn og gátum því aðeins gengið um og virt allt fyrir okkur. Mér leist ekkert á blikuna og velti mikið fyrir mér hvað ég væri búinn að koma mér út í!!!!! Síðan komu rúturnar með hinum hlaupurunum og allir héldu að Yin Yang torginu þar sem allt átti að gerast. Það var farið yfir dagskrá hlaupadagsins og allt útskýrt. Síðan vorum við keyrð í rútu fyrstu fimm kílómetrana af hlaupaleiðinni sem var brekka upp að múrnum. Þar tók við ganga yfir og kynntist maður nú því sem koma skyldi á hlaupadaginn. Þetta var hrikalega erfið ganga og virtist afar löng þó ekki væru kílómetrarnir margir sem farnir voru. Endalaus þrep og brekkur og hluti af leiðinni var svo illa farinn að það þurfti að halda í handrið til að halda jafnvægi. Þegar við loksins komumst yfir varð mér hugsað til þess að ég þyrfti að fara upp fimm kílómetra brekku á hlaupadaginn áður en ég kæmist á gönguleið dagsins og þyrfti síðan að fara yfir múrinn aftur á bakaleiðinni eftir að vera búinn að fara 34 kílómetra. Hvað var ég búinn að koma mér út í???. Það var síðan haldið aftur til hótels þar sem sumir fóru í bæinn í nudd en ég lagði mig. Ég vaknaði síðan rétt til að ná að athuga tölvupóstinn minn í ótrúlega hægri internettengingu á hótelinu og gat ég t.d. ekki svarað pósti. Það var þó gott að sjá hvað var í gangi. Það var síðan safnast saman og gengið smá spöl á veitingahús þar sem við fengum afar góðan mat. Ég hélt áfram að þrást við og borða með prjónunum og var bara farið að ganga vel. Þegar kom heim á hótel var haldið til koju en ég var í óttalegu basli með svefn og tímamismun og ekki bætti úr skák að Eyþór hraut á köflum eins og besta bátsvél. Ég var því að leggja mig á daginn og átti erfitt að sofna á kvöldin og var vaknandi upp úr tvö og dormandi til fimm. Var ég hræddur um að þetta myndi koma í bakið á mér á hlaupadaginn.

Daginn fyrir hlaupadaginn var farið í skoðunarferð í Duleshi hofið og Quing grafirnar. Þetta var allt saman stórt og mikið og merkilegt, en ég verð að segja að ég var svolítið búinn að fá nóg af hofum og gröfum áður en yfir lauk því þetta virðist vera það sem vert er að skoða í Kína og nóg af því. Engu að síður var gaman að sjá þetta fyrst maður var á annað borð kominn til Kína. Var ekki laust við að sama tilfinning gripi um sig og þegar önnur meistaraverk eins og kirkjurnar í Róm og Vetrarhöllin í St. Pétursborg þar sem maðurinn er alltaf að reisa sér einhverja bautasteina í stað þess að sjá til þess að fólk hafi í sig og á. Það virðist sama hvar maður skoðar staði í heiminum, mannskepnan er söm við sig. Um kvöldið var svo pastaveisla fyrir hlaupið og var hún á hótelinu í Jixian svo það var ekki langt að fara. Það var ágætt að fá eitthvað annað en kínamatinn og notaði fólk tækifærið til þess að borða vel fyrir átök morgundagsins.

Hlaupadagurinn byrjaði snemma því það var farið í rútuna kl. fimm og haldið af stað að múrnum. Menn kepptust við að undirbúa sig með því að ganga frá búnaði og smyrja sig á hinum ýmsustu viðkvæmu stöðum með vaselíni til að tryggja að álag dagsins yrði ekki meiðandi. Íslenski hópurinn fann sér horn á torginu góða þar sem allt fór fram og var stemmingin góð og tíminn notaður til þess að skila af sér pokanum með fötunum sem átti að nota eftir hlaupið og svo auðvitað alls konar myndatökur því það var ekki á hverjum degi sem við erum komin til Kína að hlaupa maraþon.

Svo reið af skotið og hlaupið var hafið. Það byrjaði með tæpum kílómetra út að fjögurra kílómetra brekkunni góðu sem ég hafði keyrt upp tveim dögum fyrr. Hópurinn hélt vel saman og gekk stóran hluta brekkunnar en hugsaði jafnframt gott til glóðarinnar að geta skokkað niður brekkuna í seinni umferðinni. Það voru því allir í góðum gír þegar kom að hliðinu á múrnum og var tekin myndin sem ég setti með fyrsta maraþon blogginu mínu. Þá var það blessaður múrinn. Það hafði verið ákveðið að reyna ekki að hlaupa á múrnum og var staðið við það og vegna þess hve margir voru á ferð á sama tíma í upphafi hlaups þá þurfti jafnvel að bíða á nokkrum stöðum til að komast áfram. Allt gekk skv. áætlun og náði ég meira að segja að taka nokkrar myndir á leiðinni yfir múrinn og þótt mér best myndin sem ég tók af hópnum ofan við torgið sem hlaupið hófst, en þarna vorum við að ljúka fyrri ferðinni yfir múrinn. Við vorum því brattir þegar við hlupum gegnum torgið til að komast út veginn að nýju til að hlaupa 25 km í gegnum þorpin við múrinn. Mest af því var á sléttu en samt var 400 metra hækkun á þriggja kílómetra kafla sem þurfti að ganga á þeim köflum sem brattastir voru. En á móti kom að það hallaði ágætlega niður líka en þá komu fyrstu brestirnir í ljós hjá mér því ég eyddi mikilli orku í að halda í hópinn sem kom allur saman að torginu góða til þess að hefja seinni ferðina yfir múrinn. Á leiðinni gegnum torgið mættu okkur Íslendingarnir sem höfðu lokið sínum hlaupum og hvöttu þau okkur duglega áfram. En nú var á brattann að sækja því leiðin byrjaði á bröttum tröppum og þarna þurfti ég að gefa eftir og hleypa félögunum á undan mér. Ég hefði ekki trúað þessu að óreyndu. Um leið og við vorum komnir í gegnum torgið byrjaði ég að bryðja súkkulaði og drekka vatn til að byrja hlaða að nýju en þegar ég kom í þrepin þá gat ég farið sex til átta tröppur og síðan varð ég hreinlega að standa kyrr og reyna að ná andanum því ég var eins og mæðuveik rolla og var hreinlega að kafna. Svona gekk þetta mestalla leiðina því þetta var ótrúlega erfitt. Ég gat hætt að hleypa framúr mér eftir einn þriðja af leiðinni og var viss um að nú væru hlaupafélagarnir búnir að skilja endanlega við mig. Þess vegna var aldeilis hvatning þegar ég var að koma að síðasta turninum þegar ég heyrði Pétur þjálfara kalla til mín og segja mér að drífa mig !!! Ég herti á mér og dreif mig til þeirra og var þeim aldeilis þakklátur fyrir að hafa hinkrað eftir mér í rúmlega 10 mínútur, sem þeir höfðu notað til að hvíla en ég hélt auðvitað beint áfram með þeim í brekkuna góðu sem hallaði niður í þetta skiptið. Það var hlaupið rösklega niður brekkuna og ég var ekki að ná þessu svo ég fékk leyfi til þess að reyna að hlaupa á undan smá spöl svo ég gæfist ekki upp. Ég byrjaði líka að finna fyrir kálfunum og hélt að ég væri að fá krampa svo ég skellti í mig einni íbúfen, þó ekki væri nema til að róa mig því ég var svo nálægt því að klára að ég hreinlega mátti ekki klúðra þessu. Þegar kom niður á jafnsléttu var ekki nema rúmur kílómetri í mark og var skokkað þétt og örugglega í einfaldri röð. Við hirtum upp marga á þessum kafla, sem og í brekkunni því hlaupaáætlun þjálfarans hafði gengið fullkomlega upp. Það var því stoltur hópur sem skokkaði saman með íslenska fánann í gegnum markið. Þetta var loksins búið. Ég hafði klárað þetta á miklu betri tíma en ég hafði þorað að vona og í miklu betra standi en ég bjóst við. Þetta átti ég að miklu leyti þjálfaranum að þakka sem með góðri skipulagningu og hvatningu, sérstaklega með því að hinkra eftir mér á múrnum, tryggt farsælan endi á frábæru hlaupaævintýri.

Þegar allir höfðu náð að fagna og jafna sig eftir hlaupið með því að borða, fara í sturtu og hafa fataskipti var haldið af stað á ný. Nú var það Beijing (Peking), sem var rúmlega tveggja stunda akstur í burtu. Við gistum á Central Garden Hotel, sem var nokkuð þokkalegt. Það voru margir í hópnum sem ekki kínverskan mat eftir hlaupið og fórum við á veitingastað á hótelinu sem þóttist ráða við eitthvað annað. Ég pantaði sirloin steik og eftir klukkutíma bið kom loksins seig steik og franskar með sveppasósu. Þetta gerði lítið fyrir mig svo ég dreif mig upp á herbergi til að vinna í póstinum mínum. Ég var ennþá svangur eftir daginn svo ég pantaði ostborgara og sveppasúpu upp á herbergi og fannst mér það taka styttri tíma en steikin góða og náði ég loks að verða sæmilega saddur. Það voru flestir þreyttir eftir daginn og fóru snemma í háttinn.

Síðasti dagurinn minn var svo í Beijing þar sem við skoðuðum Keisarahöllina (Forboðnu borgina), Torg hins himneska friðar og Himnamusterið. Þar sem ég hafði ákveðið að stytta ferðina þótti mér gaman að ná að sjá þetta allt saman. Það ótrúlegt hvað keisarinn hefur haft mikil völd og mikið dúllað í kringum hann. Það er ekki að furða að þetta lið hafi misst jarðsambandið miðað við hvernig var látið með það. Um kvöldið var svo lokauppgjör hlaupsins í formi matarveislu á Peking hótelinu, þar sem var flott hlaðborð. Það voru síðan veitt verðlaun fyrir besta árangur í hlaupin, sem vannst að þessu sinni á 3:38 sem mér finnst frábær árangur. Ég fór síðan með hópnum aftur á hótelið okkar. Þau áttu fyrir höndum annríkan dag með skoðunarferð og síðan ferð með svefnlest út á land þar sem beið hjólaferð og fleira. Hjá mér var það flug til Kaupmannahafnar og áfram til Glasgow og þar með var formlega lokið þessu frábæra ævintýri hjá mér sem verður ógleymanlegt.