Amazing Race

Við Sigrún áttum pantað flug á mánudeginum kl. 11:45 með Continental frá Newark til Halifax. Ég fékk póst tveim dögum fyrir flug þar sem mér bauðst að bóka okkur í flugið en þar sem ég gat ekki prentað út, þá ákvað ég að fara ekki í þetta fyrr en um morguninn sem flugið var. Þá kom í ljós að ég gat ekki bókað okkur. Mér fannst þetta svolítið furðulegt en hélt að það væru tímamörk á netinnskráningunni. Við tókum bíl út á völl til þess að komast að því að flugið okkar hafði verið fellt niður vegna veðurs. Nú var úr vöndu að ráða en Sigrún hringdi heim og fékk aðstoð við að finna nýtt flug, sem reyndist vera frá JFK með American kl. 12:10.

Við ákváðum að láta slag stand og nú hófst okkar útgáfa af Amazing Race. Það var ætt út úr flugstöðinni í Newark til þess að taka leigubíl yfir á JFK. Þetta átti fræðilega að geta gengið en umferðin er alveg óútreiknanleg. Þett gekk mjög vel í fyrstu en svo byrjuðu umferðahnútarnir vegna vegaframkvæmda og tíminn fór allt í einu að líða mjög hratt og við fórum mjög hægt. Þegar við komum kl. 11:10 var klukkutími í flugið og Sigrún æddi inn til að finna út hvar ætti að tékka inn. Ég var með töskurnar og fann porter til að taka töskurnar sem sagði þetta vonlítið en æddi inn með töskurnar á meðan ég gerði upp við bílstjórann. Stúlkan sem sá um biðröðina vildi ekkert gera fyrir okkur og Sigrún var föst í biðröðinni við tékk-innið. Porterinn kom með kerru fyrir töskurnar og ég ætlaði gefa honum nokkra dollara í þjórfé en átti ekkert nema tuttugu dollara seðla svo ég sagði við hann “This is your lucky day” og gaf honum tuttugu sem gladdi hann mikið. Þá kom mér allt í einu í hug að nýta mér þessa gleði hans og spurði hvort hann gæti hjálpað eitthvað við innritunina. Minn maður leit snöggt í kringum sig og sá svo að það var laust borð í business innrituninni sem hann æddi með mig til og náði að sansa afgreiðslukonuna, sem ætlaði aldeilis ekki að vera almennileg. Þannig náðum við að tékka inn á síðustu stundu og hlupum af stað í vopnaleitina og þá hófst nýtt ævintýri.

Ekki veit ég hvort afgreiðslukonan í innrituninni hafði eitthvað með það að gera, en við vorum þríessuð sem þýðir að við lentum í sérstöku úrtaki fyrir vopna og sprengjuleit. Þannig var klukkan orðin hálf tólf og tékk-inn átti að hefjast eftir fimm mínútur og við föst í vopnaleit þar sem allt gekk ofurhægt og stelpan í hliðinu var ekkert nema durturinn. Sigrún komst fyrr í gegn og hún tók dótið sitt og hljóp af stað út í hlið. Þegar ég hélt að komið væri að mér þá var maður í hjólastól sem hafði beðið lengur og nú var mér öllum lokið. Þá loksins drattaðist liðið til að bæta við manni í leitina og hann fann engar sprengjur eða vopn hjá mér svo ég gat tekið á sprett í gegnum flugstöðina. Hliðið okkar var auðvitað lengst út í rassi en Sigrún hafði í útsjónarsemi sinni fengið mann á rafmagnsbíl til að keyra á móti mér og náði ég þannig andanum aftur, en spretthlaup er ekki mín sterka hlið.

Þannig náðum við Sigrún fluginu til Halifax með miklu harðfylgi sem hefði átt að duga til sigurs í hvaða sjónvarpsþætti sem er :- )