Karabíska hafið heillar (1)

Ég kom veikur heim frá Stokkhólmi af PIP fundinum þann 6. apríl um fimmleytið. Heimferðin var þvílík þolraun því ég hafði byrjað að kasta upp kl. 11 og átti að fara út á völl kl. 12.. Ég hafði tekið hraustlega á bjórnum kvöldið áður, en mér fannst það ekki réttlæta líðanina svo ég ætla að kenna um fiskinum sem ég borðaði í hádeginu. Ég var með æluna í hálsinum alla leiðina frá Stokkhólmi og sat á SAGA Class og sötraði blátopp með klaka og beið þess sem verða vildi en þetta var ein lengsta flugferð sem ég hef upplifað. Þegar heim kom fór ég beint í rúmið og svaf. Síðan þurfti ég að ganga frá ýmsu morguninn eftir og þegar ég komst loks heim á hádegi hafði ég rétt 45 mínútur til að pakka fyrir næstu þrjár vikur.

Þá kom hópferðabíllinn með ferðafélögunum og draumaferðin var hafin. Sigrún hafði útbúið sérstaka gjafapoka handa öllum hópnum með húfum, vatnsbrúsa og ópali, merkt Glitni. Í Keflavík var tíðindalítið þar til komið var út í vél, en þá kom í ljós að Óli og Hlíf voru ekki bókuð í sæti og áttu því að sitja eftir og fara í gegnum Boston. Þetta þótti öllum agalegt og því ákvað Sigrún að bjóða okkur fram í þetta í staðinn. Þetta leystist nú allt á endanum en hjónin ekki par ánægð með allt saman, þó reynt væri að gera það besta úr stöðinni. Ég flutti mig til í sæti svo að Óli, Hlíf og Sigrún sátu saman en ég meö ókunnugum hinu megin við ganginn sem var hið besta mál því ég var ennþá veikur og feginn hvíldinni.

Í New York var gist á Edison hótelinu á 46. stræti. Við fengum ömurlegt herbergi þar sem var svo mikill hávaði í blásurunum fyrir utan að þetta var eins og að sofa inn í loftræstistokk. Ég svaf ekki neitt og leið ömurlega og var heldur betur ákveðinn í því að vera ekki á þessi hóteli aftur, en við áttum bókaðar þrjár nætur á heimleiðinni. Sigrún hringdi heim og fékk endurgreitt svo við bókuðum okkur á Premier hótelið, sem er hluti af Millennium sem við gistum á í desember. Ekki nóg með það heldur var hávaðarok og grenjandi rigning þennan laugardag sem við áttum í NY og lítið spennandi að vera á ferli. Ég fór í Nike Town og keypti mér fullt af hlaupadóti og Kayano skó í Footlocker svo ég var í góðum málum. Síðan var haldið út á völl til að fljúga til San Juan í Puerto Rico þar sem biðu okkar tveggja nátta gisting á Marriott Harbour Inn hótelinu við flugvöllinn.

Puerto Rico var dæmigert fyrir hvernig maður sér fyrir sér ameríkaniserað land, sem er reyndar bandarísk nýlenda. Allt í dollurum og gert út á túristann. Við fórum í gamla bæinn og skoðuðum okkur um og sáum svo sem eitt og annað. Við löbbuðum meðfram strandlínunni fyrir neðan aðal virkið á staðnum og héldum að við kæmumst þannig upp í virkið. Svo var ekki og stígurinn bara endaði en Jón Eiríkss. og Sigrún létu ekki segjast og reyndu að klifra upp en mættu að lokum læstum rimlahurðum og sneru til baka. Þannig enduðum við í restina með Eyjólfi og Þórdísi að taka bíl heim á hótel eftir að hafa snætt smárétt á götuveitingastað. Annars tókum við lífinu rólega því nú var mál að halda til skips daginn eftir.