Haldið aftur af stað - Köben og Árósar

Þá var vikan í Undralandi liðin og mál að halda aftur af stað þann 6. október. Nú var leiðinni heitið til Kaupmannahafnar með síðdegisvélinni. Ekki spillti fyrir að við náðum að vera saman á ferð hjónakornin því Sigrún átti erindi við nýja skrifstofu Íslandsbanka á staðnum. Það var líka dálítið plott í gangi, því ég hafði fyrirfram ákveðið að fara í heimsókn til Ásdísar og Ingimars í Árósum, þannig að við létum þau ekki vita að Sigrún yrði með.

Ferðalagið til Köben gekk skv. áætlun þar til kom á Kastrup. Eins og sönnum ferðalöngum sæmir þá ætlaði ég að taka lestina niður í bæ en þá vildi ekki betur en svo að þegar ég var búinn að kaupa miðann og við komin á brautarpallinn þá hljómuðu einhver skilaboð í hátalarakerfinu sem virtust ekki góð þó ég skildi þau ekki. Spurði ég því næsta mann á minni Árósadönsku “Kommer der ikke noget tog?” og ekki stóð á svarinu “Nej, der er bombetrudsel mod Hovedbanegården”. Það var nú það. Mér fannst þetta ekki gott svo ég sagði við Sigrúnu að við skyldum bara taka leigubíl, sem við og gerðum. Þá var að hringja í Ástu Þorleifs. því hún hafði komið fyrr um daginn og ætlaði að vera með PIP-urum (sjá www.si.is/nhki). Ekki hafði hún betri tíðindi því hótelbókunin okkar hafði klikkað og ekkert pláss á First. Hún hafði labbað yfir á Scandic og tekið þar frá herbergi fyrir okkur í verkefnisstjórninni. Þegar á hótelið kom, þá voru ekki til tvær nætur fyrir okkur Sigrúnu og ekkert bólaði á Guðmundi og Inga Boga frá SI, sem þó höfðu orðið okkur samferða í vélinni. Hringdi ég þá í Guðmund sem sagði þá félaga ekkert hafa litist á Scandic og farið yfir á nýtt hótel við Ráðhústorgið, The Square. Bað ég hann að athuga hvort ekki væri hægt að koma okkur Sigrúnu fyrir líka og gekk það eftir. Ætla ég ekki að reyna að líkja þessum tveim hótelum saman. Þetta verður líklega það hótel sem ég nota í framtíðinni í Köben. Við enduðum svo kvöldið á Vesuvio með þeim Guðmundi og Inga Boga, og síðan á Old English Pub á Vesterbrogade til að hitta PIP-arana. Þeir voru þar Tomi frá Finnlandi, Marius og Frederik frá Noregi og minn maður Daði frá Íslandi. Voru það fagnaðarfundir og menn í góðum gír.

Á föstudeginum var ferðinni heitið nokkur skref meðfram Ráðhústorginu til Dansk Industri. Þar lá fyrir þétt dagskrá til kl. 17:00. Mæting var góð og strax farið í að fara yfir málin. Síðan tóku við tvisvar sinnum tvær samhliða málstofur sem við Ásta stjórnuðum sitt í hvoru lagi og fjölluðu ýmist um hvað teldust þekkingarauðlindir og síðan hvort hægt væri að skrá þekkingarverðmæti svo að einhver ávinningur væri að. Á milli var boðið í mat í matsal DI á efstu hæðinni með stórkostlegu útsýni yfir Ráðhústorgið. Ég náði að tala aðeins við Henrik Jensen, sem er í raun sá maður sem tengdi mig upphaflega við Norrænu þekkingarmatsverkefnin og lofaði hann að líta við hjá okkur þegar dagskrá lyki kl. 17:00. Ég var síðan aftur með hálftíma kynningu um hvað mér fyndist að ætti að koma út úr PIP verkefninu þegar því lýkur í maí á næsta ári og sýndist sitt hverjum. Þegar formlegri dagskrá lauk var rúllað inn hjólaborði með bjór og snakki og áttum við gott spjall í rúman klukkutíma. Sérstaklega var gaman að hitta Henrik aftur og spjalla aðeins um heima og geima.

John og Anders frá Itera höfðu skipulagt veitingahúsaferð í kvöldmatinn og var ég samferða þeim félögum niður á Hvids Vinstue þar sem hópnum var safnað saman á ný, en flokkurinn var frekar þunnskipaður þar sem flestir höfðu farið í síðdegisvélarnar aftur heim. Var síðan gengið yfir á Grönnegade á Il Restaurante en ennþá vantaði Sigrúnu og TM Software mennina. Ég náði að lóðsa Sigrúnu gegnum símann en hinir voru meira mál. Ég var ekki með símanúmer hjá neinum svo ég endaði á því að hringja í forstjórann þeirra á Íslandi til að komast að þeim og þeir komu á staðinn. Við áttum góða stund þarna en stuttu eftir matinn var ég allt í einu sprunginn á limminu og bað Daða að ganga frá mínum hluta reikningsins og við Sigrún drifum okkur til baka á hótelið þar sem ég sofnaði samstundis og leið ekki vel.

Á laugardagsmorgninum fór ég kl. 9 að ná í bílaleigubílinn hjá Hertz. Á meðan var Sigrún að klára að pakka og ætlaði að hitta mig í anddyrinu. Þegar ég var að keyra í áttina að hótelinu hringdi síminn minn og ég hélt auðvitað að þetta væri Sigrún svo ég svaraði snöggt, “Ég er rétt ókominn”. Þá var svarað “Hvenær lagðirðu eiginlega af stað?”, en þetta var þá Ásdís í símanum. Þar sem hún átti ekki að vita að mamma hennar væri með í för þurfti ég að vera snöggur að hugsa og sagðist hafa haldið hana vera Daða, sem ég ætlaði að líta til áður en ég héldi af stað til hennar. Virtist þessi skýring halda!!!

Við Sigrún keyrðum síðan sem leið lá til Árósa. Veðrið var ágætt og umferðin ekki mikil svo við náðum að halda 130 km meðalhraða sem skilaði okkur vel innan við þremur tímum. Þar sem Ingimar átti afmæli þennan dag ákváðum við Ásdís að hún myndi koma út og hitta mig til að kaupa afmælisgjöf. Við hringdum okkur saman til þess að ég rataði og þegar kom að húsinu hennar var hún komin út á götu. Varð henni starsýnt á bílinn og sagðist fyrst hafa haldið að ég væri með einhvern vinnufélagann í bílnum, síðan skildi hún ekkert hvaða kona þetta var og síðan var hún alveg dolfallin þegar hún uppgötvaði að þetta var mamma hennar. Voru þetta fagnaðarfundir. Við fórum í Ilva að kaup skrifborðsstól í afmælisgjöf handa Ingimar og fórum síðan heim til þeirra og sungum afmælissönginn fyrir Ingimar, sem var jafn hissa að sjá tengdamóður sína. Þegar við vorum búin að koma okkur fyrir og skoða aðeins í kring, fórum við út að borða á Hereford um kvöldið og áttum góða stund saman.

Ég var afskaplega ánægður með hvernig Ásdís og Ingimar hafa komið sér fyrir. Íbúðin er afar rúmgóð, á tveimur hæðum og í vinnuherbergjunum tveimur er svefnloft undir súðinni svo þau nýtast afar vel þótt þau virðist lítil. Þau eru einnig mjög heppin með nágranna, þ.e. þá íslensku, sem við hittum á sunnudeginum í afmæliskaffinu hans Ingimars. Sást enn og aftur hvað heimurinn er lítill því annar nágranninn, Sveinn, spurði mig hvort ég væri að læra í Henley og hvort ég þekkti kennarann hans, Lisu Christiansen? Þá var þar kominn Lisa, sem ég sagði frá í ferðinni til Wisconsin. Sveinn hafði þá farið í hennar boði í einn dag til Henley. Hinn nágranninn, Sigurður var einmitt að hefja sama nám núna í haust og hafði Lisu sem kennara. Bað ég um kveðjur til hennar.

Við Sigrún tókum æfingahlaup á sunnudeginum, en þar sem við höfðum mismunandi markmið hlupum við ekki sömu leið. Sigrún fór hálft maraþon, 21.1 km. Ég fór aðeins lengra og hljóp niður að Braabrand Sö. Þetta var skrýtið, að vera kominn aftur á fornar slóðir, því ég bjó síðasta mánuðinn í Danmerkurdvölinni 1999 í Braabrand og skokkaði nokkrum sinnum kringum vatnið. Á leiðinni til baka var brekkan frá Sören Frisch Vej upp að Skejby þung, svo ég var búinn að fá nóg eftir 26 km. Var ég ekki ánægður með úthaldið og átti það eftir að sannast síðar.

Mánudagurinn var rólegur fyrri partinn. Þær mæðgur fóru í bíltúr í bæinn og upp úr fjögur var mál að halda af stað á ný. Við brunuðum sem leið lá út á Kastrup, þar sem við skiluðum af okkur bílnum og héldum í flugið heim þar sem við lentum um níuleytið að kvöldi. Í Keflavík mætti okkur 0 gráður og norðan gjóla svo það var hálfgert sjokk að koma heim, en þar sem ég var að fara aftur í flug 10 tímum síðar, hafði ég lítinn tíma til þess að velta því fyrir mér!