Nauðlending

Það var þriggja tíma bið áður en vélin fór af stað aftur. Við feðgarnir sáum nú loksins fram á að komast af stað til Wichita. Ég slakaði vel á í flugtakinu og náði að sofna aðeins en gleðin var skammvinn. Eftir hálftíma á flugi tilkynnti flugstjórinn að ekki hefði tekist að ná upp nefhjóli vélarinnar og skv. öryggisreglum yrði að lenda á næsta flugvelli, sem var að halda aftur til Minneapolis. Þvílíkur bömmer. Þegar við vorum komin aftur að hliðinu var okkur sagt að fara aftur inn til að fá frekari fréttir. Þessar fréttir voru einfaldlega að fluginu væri aflýst og okkur boðið flug daginn eftir, en með a.m.k. einni millilendingu. Okkur Stefáni leist nú ekki á blikuna og voru góð ráð dýr. Klukkan var tvö að nóttu, það var tuttugu mínútna akstur á hótelið sem NWA bauð okkur og óvíst hvenær við værum komnir til Wichita daginn eftir. Við slógum á stuttri ráðstefnu og ákváðum að taka örlögin í eigin hendur og leigja okkur bíl hjá Hertz og einfaldlega keyra niður til Wichita þrátt fyrir að þetta væru 1000 km. Hjá Hertz var opið og við gátum fengið bíl, en slæmu fréttirnar voru að það var ekki hægt að fá leiðsögutæki svo við urðum að keyra eftir korti. Þetta átti ekki að vera neitt mál. Bara finna I35 South og keyra endalaust þangað til að við sæjum Wichita. Klukkan hálfþrjú að nóttu og við ekki búnir að sofa í 24 tíma, niðamyrkur úti og skiltin sögðu I35W svo við keyrðum hálftíma of lengi frá rétta veginum þangað til við föttuðum þetta. En loksins fundum við I35 South og þá tók við níu tíma akstur. Ekki nóg með að það væri dimmt, heldur var eldingaviðvörun þannig að það var eins og við værum að keyra í flassmyndatöku og öðru hvoru komu meiriháttar rigningaskúrir. Eftir þrjá tíma fundum loksins diner sem var opinn og gott að fá ostborgara, franskar og kók, því við höfðum ekkert fengið frá því í Icelandair vélinni. Ég var alveg stjörnuþreyttur og þegar ég lít til baka, skil ég ekki hvernig ég gat þetta.

Það var brunað í tæpa tíu tíma og stoppað þrisvar, eins stutt og hægt var. Næsta vandamál var að þegar við komum til Wichita, þá voru tölvurnar batteríslausar þannig að við gátum ekki notað kortið sem ég hafði þar. Við völdum okkur aðrein og komum inn á rétta götu, en fórum auðvitað í vitlausa átt. Við fórum svo í hina áttina, fundum bensínstöð, keyptum kort og þá kom í ljós að við vorum rétt hjá skólanum en klukkan orðin 12:30, við búnir að missa af fundinum með skólafulltrúanum og að missa af kynnisferðinni kl. 13:00. Þá var bara að finna hótelið svo við gætum náð áttum og síðan farið að hitta keiluþjálfarann. Stefán sýndi nú hæfni sína í kortalestri því pabbi hans var orðin alveg ruglaður af þreytu. Stefán fann leiðina að hótelinu og þá kom í ljós að herbergið okkar hafði verið látið annað vegna þess að við komum ekki en það var þó til reykherbergi, sem við feðgarnir þáðum til þess að komast einhvers staðar inn. Stefán hringdi í skólann og fékk nýja fund með skólafulltrúanum á sama tíma næsta dag. Það var moll hinum megin við götuna og ég stökk þangað í Radio Shack að kaupa millistykki og síðan var stutt sturta og aftur af stað að finna skólann sem gekk ágætlega og Stefán hitti þjálfarann sem vísaði honum á keilusal smá spöl í burtu og keyrði ég Stefán þangað og hélt síðan af stað út á flugvöll til að fá bílinn sem ég hafði upphaflega pantað og finna út úr farmiðamálunum okkar því við vildum sleppa við að keyra til baka. Úti á velli var Hertz fólkið mjög almennilegt og ég fékk þennan fína Impala með Neverlost. Hjá NWA tók við klukkutímatörn við að fá bókunina okkar leiðrétta. Málið var að við Stefán vorum ennþá bókaðir frá Minneapolis til Wichita, og ef við mættum ekki í flugið þá yrði ferðin til baka felld niður. Ég reyndi að útskýra málið fyrir starfsmanni á staðnum sem lét mig fá síma sem reyndist tengjast bókunardeildinni og eftir klukkutíma bið við að hlusta á lyftutónlist þá virtist þetta vera í lagi. Spennandi að sjá á mánudaginn hvernig fer. Ég fór síðan að sækja Stefán og nú var ekkert mál að rata því Neverlostið leiddi mig áfram. Stefán fór á Dominos og sótti sér pizzu, sem ég náði ekki að standast og síðan sváfum við steinrotaðir í 11 tíma. Ekki veitti af eftir 39 tíma vöku og 10 tíma akstur.