Wer'e not in Kansas any more

Þessi orð úr galdrakarlinum í OZ komu í hugann þegar vélin frá NWA var á áætlun og flaug alla leið til Minneapolis, ólíkt fyrri reynslu okkar feðganna af félaginu. Stefán kláraði keilunámskeiðið um eitt leytið þar sem því var slitið með viðhöfn og síðan hélt hver til síns heima. Við feðgarnir keyrðum í mollið rétt hjá hótelinu sem ég gisti á og þar fórum við í mini-golf og keyptum létta íþróttatösku því Stefán hafði keypt eina keilukúluna enn. Síðan var haldið út á flugvöll, bílnum skilað, tékkað inn og síðan hangið við hliðið. Flugið var þægilegt og hótelið okkar í Minneapolis er rétt hjá flugvellinum. Stefán var þreyttur eftir námskeiðið svo við pöntuðum okkur eitthvað snarl á herbergið og fórum síðan að sofa. Ég er ennþá ruglaður í tímanum svo ég vaknaði kl. 6 í morgun og er búinn að vera nota tímann til að lesa Moggann og tala við Stephen í Glasgow. Hann var að biðja mig að halda kynningu á fundi 20 fyrirtækja og tala um reynslu mína af skráningu þekkingarverðmæta. Þetta verður 25. júlí. Annars er dagurinn nokkuð ljós hér í Minneapolis. Við ætlum í morgunmat, tékka út og fara í Mall of America, versla og síðan út á flugvöll. Ég er farinn að hlakka til að komast heim úr þessari útilegu. Orðið ágætt.