Fyrsta snorklið

Það hefur alltaf verið ljóst hver er ævintýramanneskjan í fjölskyldunni minni, og það er ekki ég. Sigrún hefur verið óþreytandi við alls konar ævintýri með krökkunum, en ég hef yfirleitt geymt dótið þeirra og tekið myndir. Það var því aldeilis breyting þegar ég fór með fjölskyldunni í snorkl ferð. Þegar við höfum farið í svona ferðir hér áður fyrr þá hafði ég þá frábæru afsökun að sjá lítið sökum nærsýni en eftir laser aðgerðina góðu er sú afsökun á bak og burt. Það var því lagt í hann, siglt í 20 mínútur, lagst við stjóra við kóralrif og við stukkum út í sjó. Ég hafði aldrei notað svona græjur svo ég var farinn að ofuranda og þreytast á fyrstu mínútunni. Við vorum 40 mínútur í sjónum í fyrri umferðinni og ég eyddi allri minni orku í að ná valdi á önduninni og fylgja hópnum. Þess vegna var ég nú ekki sérlega upprifinn af útsýninu neðansjávar þótt reyndar væri gaman að sjá skjaldbökurnar, sem Ásdís og Anna náðu að snerta. Síðan var farið í bátinn á ný og siglt á annan stað þar sem var meira af fiskum og meira líf í sjónum. Þarna var ég líka orðinn vanari og náði meira að slaka á og njóta útsýnisins. Loks var siglt í heimahöfn og á leiðinni var snæddur léttur málsverður. Fjölskyldunni minni fannst þetta mikið afrek hjá mér en þetta gekk svo vel að varla er hægt að telja þetta til afreka.