Fjölskylduvænir dagar

Þetta eru búnir að vera góðir dagar á ferðalaginu þessa síðustu 11 daga. Þegar ég kom til Alicante á fimmtudagskvöldið voru þær Sigrún og Guðlaug mættar til að sækja mig og áttum við góða daga í húsinu til þriðjudags. Veðrið hefði mátt vera aðeins betra því það var svolítill vindur nokkra daga en það var heitt og gott og við náðum yfirleitt að vera í skjóli fyrir aftan hús. Ég var sérstaklega ánægður að hún tengdamóðir mín skyldi treysta sér í ferðalagið því hún kemst ekki mikið út vegna veikinda Kjartans, tengdaföður míns. Við náðum aðeins að keyra um og fara bæði til Alicente og til Torreveija svo hún sá aðeins meira en húsið. Var ekki annað að heyra á henni en að hún nyti ferðarinnar í hvívetna og erum við þegar farin að huga að næstu ferð. Meira að segja, þá skildum við hana eftir á þriðjudeginum þegar við fórum til Malmö og hann Árni kom daginn eftir og keyrði hana út á völl. Gott hjá okkar konu.

Við Sigrún áttum ágætt flug til Malmö og þar tók ég bíl hjá Hertz sem reyndist hinn fíni Volvo station, við settum Tom Tominn í gluggann og æddum af stað til Árósa. Það var hið fínasta veður og gaman að keyra og sjá aðeins í kringum sig. Við keyrðum yfir stóru brúna til Köben og þaðan yfir brúna til Fjónar og Jótlands. Við stoppuðum í Kolding til að hitta Arnar hjá Amivox og Rósu konu hans. Planið var að stoppa á einhverri sjoppunni og fá Arnar í spjall en hann sagði staðina alla það lélega að hann vildi fá okkur heim til sín. Ég varaði hann við að við hefðum ekkert borðað svo við yrðum eins og soltnir úlfar. Hann sagðist taka áhættuna og þau hjón voru með brauð og osta handa okkur og náðum við aðeins að setjast og spjalla. Þau eru búin að kaupa sér hús þarna og virðast hafa það mjög notalegt með börnin sín þrjú. En það var ekki til setunnar boðið svo við brunuðum áfram til Árósa og var sú ferð tíðindalítil utan þess að ég rataði ekki alveg í myrkrinu og var smá tíma að finna Skejby en það hafðist allt að lokum og gott að sjá Ásdísi aftur.

Miðvikudagurinn rann svo upp og við héldum í Háskólann til að Ásdís fengi síðustu einkunnina sína og þar sem ekki er nein formleg útskrift, þá er venjan að nánustu ættingjar og vinir mæta í kaffiteríuna og veifa fánum og borða köku. Það var glampandi sól og hiti og fallegur dagur. Á meðan Ásdís var inni hjá leiðbeinandanum og prófdómaranum fórum við Sigrún og keyptum blóm handa henni og helguðum okkur borð í kaffiteríunni ásamt vinum Ásdísar. Ásdís kom svo til okkar með Hjalta, leiðbeinandanum sínum, og kynnti hann fyrir okkur og sagði okkur að hún hefði fengið 10 fyrir ritgerðina. Frábær árangur hjá minni manneskju. Við fórum svo niður í bæ og settumst við kanalinn og fengum okkur að borða ásamt Kötu, Hrefnu og Hildi og sátum dágóða stund. Svo góða að ég fékk þá hæstu stöðumælasekt sem ég man eftir. Hvað um það, næst var það Bilka þar sem við keyptum til veislunnar sem við höfðum boðað til um kvöldið og þegar heim var komið eyddi ég drjúgum tíma í að vefja beikoni utan um partípylsur á meðan Sigrún útbjó bollur í hinum ýmsu sósum. Það var gaman hvað margir gáfu sér tíma til að koma þrátt fyrir að nú sé aðal prófa og ritgerðatíminn. Ásdís er búinn að standa sig vel í náminu og er búin að eignast góða vini í Árósum og kemur mér ekki á óvart að henni líði vel þarna. Kvöldið leið hratt og tími kominn til að huga að framhaldinu því við ætluðum öll þrjú til Vínar daginn eftir til að hitta Önnu.

Við keyrðum því á fimmtudeginum til Kaupmannahafnar og flugum þaðan til Vínar. Anna var mætt út á völl til að taka á móti okkur og voru fagnaðarfundir. Við vorum á hóteli í miðbænum, bara þokkalegt, sérstaklega miðað við verð. Á föstudeginum fórum við Anna að skoða tölvuprentara og fara yfir ýmis mál, en síðan var móttaka á vegum skólans þar sem veittar voru viðurkenningar fyrir frábæran námsárangur, besta kennarann og framlag til félagsmála. Reyndar var það gert aftur á laugardeginum í útskriftinni en þarna var meiri tími til að segja frá hverjum og einum og notalegra. Anna fékk svokallað Community Service Award sem er fyrir framlag til félagsmála og var ein fjögurra sem fékk slíka viðurkenningu. Þarna hittum við líka nokkrar vinkonur Önnu úr skólanum og foreldra þeirra. Eftir móttökuna fórum við niður í bæ og fengum okkur að borða en fórum frekar snemma í háttinn þar sem aðal útskriftardagurinn var á laugardeginum. Anna fór strax um morguninn en við vorum mætt rétt eftir tólf og var þetta mjög hátíðleg athöfn þar sem allir voru í búningum og með hatta. Dagskrá var með hefðbundnum hætti. Samt var gaman að Anna hafði verið valin til þess að afhenda vinsælasta kennaranum þann titil. Mæltist henni vel og gerði þetta með sóma. Síðan stóð hún upp líkt og þrír aðrir félagar hennar sem fengu félagsmálaviðurkenninguna. Þar með var Anna útskrifuð og það tók við móttaka með léttum veitingum. Við héldum síðan út í næsta lystigarð til að taka myndir en svo héldum við á hótelið til að hvíla okkur fyrir kvöldið en það var hátíðardansleikur á Inter Continental hótelinu í tilefni dagsins. Við vorum því mætt aftur rétt eftir átta og hittum fyrir Önnu og Lumi sem höfðu mætt fyrr í Alumni kokteilinn sem var haldinn til heiðurs útskriftarnemum. Við vorum á borði með tékkneskri skólasystur Önnu og var ekki mikið talað vegna tungumálaörðuleika. Það er ótrúlegt hvað tungumálið skiptir miklu máli þegar eiga á samskipti við annað fólk. Annars var þetta hlaðborð með góðum mat og svo var dansað. Í restina voru svo smá ræðuhöld og nemendafélagið verðlaunaði útskriftarnema sem höfðu unnið mikið fyrir nemendafélagið og var Anna í þeim hópi. Síðan lauk hinni formlegu dagskrá með því að Anna söng tvö lög við undirleik Julians, bróður Alexöndru vinkonu hennar. Okkur leist ekki á blikuna fyrir hennar hönd þegar kom í ljós að hún gat ekki fengið hljóðnema nema þann í ræðupúltinu, en þetta tókst alveg ótrúlega vel og var henni klappað mikið lof í lófa fyrir frammistöðuna. Frábært hjá Önnu og Julian. Síðan drógum við okkur út úr skarkalanum og settumst niður á hótelbarnum þar sem var meira næði til að spjalla því Anna þurfti auðvitað að túlka allt á milli okkar og Lumi þar sem þýskan okkar var ekki nothæf. Þar sem klukkan var að verða eitt og við að vakna í flug þá var kominn tími til að kveðja þessa notalegu stund sem við áttum saman fjölskyldan í Vín. Meira að segja Stefán var pínulítið með því við hringdum í hann þegar við sátum á barnum í restina svo allir væru með.

Þar með er þessi frábæra lota búin og nú sit ég á Kastrup og bíð biðinni endalausu eftir flugi. Ásdís náði rútu fljótlega eftir komuna til Köben og hittist svo vel á að ein vinkona hennar var einmitt í rútunni. Sigrún er flogin til Póllands svo nú er að koma sér heim.