Lokahnykkur í Luxor

Þegar siglingunni lauk var aftur komið til Luxor og tékkað inn á Steinberger hótelið sem var bara ágætt. Allavega var þar ítalskur veitingastaður sem var kærkomin tilbreyting frá endalausu hlaðborðunum í skipinu. Við fórum og skoðuðum konungadalin og röltum í þrjú grafhýsi og eitthvert musterið í alveg óguðlegum hita auk þess sem við fórum á “Light and Sound Show” í Karnak hofinu, sem við höfðum skoðað þegar við komum fyrst til Luxor. Þessi ljósa og hljóðsýning var eitthvert það mesta prump sem ég hef séð og algert bull. Hefði verið nær að sitja á huggulegu kaffihúsi heldur en að rölta í gegnum þessa vitleysu. Enn eitt peningaplokkið. Annars vorum við í sólinni við laugina og höfðum það gott. Ágætt að fá hlé á skoðunarferðunum. Annars tókum við Sigrún okkur til og gengum þónokkurn spöl út að aðal bazar götunni í Luxor og kláruðum skammtinn af prangi og betli þannig að það box er nokkuð vel tikkað.

“Heimferðin” sem hjá okkur var til Spánar, var nokkuð strembin því það þurfti að vakna hálf þrjú til að að fara út á flugvöll til að fljúga til Kairó og síðan að hanga þangað til farið var í flugið til Frankfurt en þar var lent um hálf þrjú um daginn!!!. Dina, leiðsögumaðurinn okkar, var samferða til Kairó og þegar við kvöddumst til að fara í Frankfurt flugið þá grét hún blessunin því hún sá svo eftir okkur. Ekki það sem maður á yfirleitt að venjast með leiðsögumenn! Flugið var sæmilegt yfir til Þýskalands en þetta var orðið langur tími og kímnigáfan vel þorrin. Þrátt fyrir að vera þreyttur á ferðalaginu gat ég ekki annað en dáðst að henni Röggu vinkonu okkar sem er fársjúk af krabbameini. Hún var þvílík hetja að ég hef aldrei séð annað eins og kom mér ekki á óvart að heyra að hún hefði verið búin á því þegar kom til Íslands. Bænir okkar allra eru með henni og fjölskyldu hennar á þessum erfiðu tímum.

Millenium hótelið sem við gistum á í Darmstadt var fínt og gat maður fundið það á verðlaginu. Við Sigrún hölluðum okkur á meðan aðrir fóru að versla. Síðan snæddum við flest saman um kvöldið og var kátt á hjalla. Við Sigrún þurftum síðan að vakna fyrir fimm til að ná vélinni til Spánar svo það var farið beint í háttinn.