Úr klaka í sól

Þótt það hafi verið kalt á fótboltavellinum í Glasgow, þá var kaldara að koma heim. Það er ekki að ástæðulausu að við köllum þetta Klakann. Ég var að koma heim á fimmtudegi eftir langa útilegu og því mörg mál sem biðu. Mér fannst þetta eins og holskefla sem þurfti að standa af sér því ég var á leiðinni til Spánar á miðvikudeginum og því ekki viku heima. Þegar ég er svona mikið í útlöndum, þá er veðrið eitthvað sem maður tekur eftir. Auðvitað snjór og bylur og frost. Þetta gerir málin ekki auðveldari í húsinu sem við Sigrún erum að byggja. Ekkert nema vesen. Ég er farinn að trúa á spámiðilinn sem Ásdís fór til þegar hún sagði okkur ekki flytja fyrr en í lok nóvember. Við Sigrún náðum samt að fara í góðan göngutúr á sunnudeginum. Lögðum af stað í sól og blíðu og um miðbikið var búið að draga ský fyrir sólu og kominn skafrenningur. Þar sem við vorum að ganga 8 km hring var ekki hægt að snúa við svo það var ekkert annað í boði en að klára. Engu að síður var komið besta veður um það leyti sem við náðum aftur í hús. Síðan voru það fundir á mánudag og þriðjudag, sem þurfti að klára áður en farið var út. Loks var það blóðprufa og lifrarbólgusprauta á miðvikudeginum áður en haldið var út á Keflavíkurflugvöll. Lifrarbólgusprautan er til að verja fjárfestinguna í sprautum áður en farið var til Indlands. Ef ég fer í þessa sprautu og svo aðra í september, þá á bólusetningin að vera varanleg. Þetta eru nefnilega alls ekki ódýrar sprautur. Þegar ég var að keyra út á völl finnst mér ég alltaf heyra einhvern skrítinn hvin, en gat ekki fundið hvað það var. Síðan þegar ég var á miðri leið heyrðust skruðningar og ég beygði út í kant, alveg viss um að það hefði sprungið hjá mér. Eitthvað sem maður þarf ekki á leiðinni út á flugvöll. Ég gekk hringinn kringum bílinn en sá ekkert að dekkjunum, en tók eftir einhverju svörtu stykki sem lá á götunni aftan við hann. Ég hirti þetta og setti í skottið og ætla að skoða betur þegar ég kem heim á fimmtudag frá Glasgow. Þar sem ég stóð þarna við bílinn með hazardinn blikkandi, kom bíll að með hjónum sem spurðu hvort ég þyrfti aðstoð. Þótti mér vænt um að fólk skuli enn vera svona almennilegt. Ég brunaði því áfram út á völl og næst var það bílastæðaráin, sem fór ekki upp og sagði kortið mitt ógilt. Ég tók því miða og fór í Securitas, sem sagði kerfið bilað (ekki í fyrsta sinn) og fannst mér þá nóg um ævintýri dagsins. Flugið til Spánar var viðburðalítið. Ég hitti í vélinni fyrrverandi starfsmann hjá EJS sem var líka hjá GoPro og við spjölluðum en annars sat ég við hliðina á eldri konu sem var að heimsækja sextuga dóttur sína á Spáni. Þegar við lentum bað hún um að fá að fylgja mér að töskubandinu, því hún væri ekki eins örugg að ferðast og áður, sem var sjálfsagt. Þegar kom í Espelmada nr. 20, þá var þar allt eins og ég hafði skilið við þegar við vorum saman Þórður, Jói og ég í nóvember. Það kom í ljós að loftkælingin (hitarinn) í stofunni var bilaður og var það verkefni fimmtudagsins að fá það lagað. Einnig átti ég alltaf eftir að fá handklæðafestingar ofl á baðherbergin og var þetta allt klárað á föstudeginum. Ég tók lífinu með ró þessa þrjá daga og naut sólarinnar og las. Ég stóðst ekki mátið að fara á æfingasvæðið á golfvellinum og fann að kennslan og æfingin í Suður Afríku skilaði sér vel í kylfurnar mínar, þótt ennþá sé mikið verk óunnið. Annars bar það helst til tíðinda að ég vaknaði kl. 5:32 á sunnudagsmorgni við eitthvað sem ég er viss um að var jarðskjálfti. Ég fór fram og horfði á húsin í kring til að sjá hvort fleiri væru á ferð en svo var ekki þannig að ég sofnaði vært aftur. Síðan var flug um hádegisbilið á sunnudeginum til Glasgow. Sælan búin í bili.