Dagleiðir til Delhi

Ég vaknaði snemma á sunnudagsmorgun til þess að ná 10:50 vélinni til London. Ég var lentur um hálf eitt og taskan kom hálftíma síðar. Frammi beið Sigrún, sem hafði lent skömmu áður. Við töltum út í terminal 3 og fundum töskugeymslu því við ætluðum í bæinn að drepa tímann. Við tókum bíl inn í bæ, því það borgar sig þegar það eru orðnir tveir á ferð. Við enduðum niður á Leicester Square og eftir að hafa farið í nokkrar búðir settumst við inn á Planet Hollywood til að fá okkur salat. Yfirleitt finnst okkur þetta í lagi en þennan dag var þjónustan og maturinn ekki í lagi, en skipti ekki öllu því við drifum okkur í bíó og fengum okkur popp. Þetta var samt nokkuð eins og að fara úr öskunni í eldinn því myndin, “Charlie Wilson’s War” var langdregin og tilþrifalítil og svar sig frekar í ætt við heimildamynd heldur en eitthvað til að sjá í bíó. Það eina jákvæða var að þetta drap tímann því við áttum ekki flug fyrr en klukkan 10 um kvöldið. Þar sem við vorum ekki á hraðferð tókum við neðanjarðarlestina út á völl. Það tók ekki nema 47 mínútur og kostaði 8 pund í staðinn fyrir 58 sem hlýtur að teljast hagsýni af bestu sort. Út á velli tóku við nokkrar bollaleggingar því þar sem Sigrún var með töluvert af vinnudóti, vorum við með yfirvigt. Þar sem nýbúið er að breyta reglum um handfarangur á Heathrow, þá brugðum við á það ráð að taka mest af fötunum mínum í handfarangur og kaupa minni tösku sem við gætum tekið með okkur inn í vélina ef Virgin menn væru strangir á vigtinni. Þegar kom að innritun þá gátum við notað sjálfsafreiðsluvél til bókunar og þar var líka töskuvigt. Einnig kom í ljós að við máttum vera með 46 kíló samtals. Þetta endaði þannig að við komum einni tösku meira en við ætluðum frá okkur, eða 52 kg. svo það var aðeins minna sem við þurftum að drösla um borð. Við áttum saman tvö sæti aftarlega í vélinni og það bjargaði miklu að það var skjár á hverju sæti með miklu úrvali mynda og minnti á kerfið í Emirates vélinni sem við flugum með frá Male til Dubai. Ég horfði á eina mynd og reyndi svo að sofa með DSOTM í bakgrunni og náði smá blundi á meðan platan rann fjórum sinnum í gegn (a.m.k.). Þetta var tæplega átta tíma flug svo það voru ennþá tveir tíma eftir þegar ég vaknaði aftur og því tími fyrir eina bíómynd og morgunmat áður en við lentum í Delhi. Þegar þangað kom var mér nokkuð brugðið því völlurinn var afar fornfálegur og biðin eftir að komast í gegnum vegabréfaskoðunina var rúmur klukkutími. Við vorum síðan sótt af bílstjóra sem keyrði okkur á hótelið og ekki laust við að maður væri orðinn dálítið ruglaður í tíma. Ég hafði vaknað kl. átta á sunnudagsmorgni en nú var hún hálf tvö eftir hádegi, daginn eftir!!! Það kætti mig heldur betur þegar Sigrún sagði mér frá hrósi sem ólíklegt væri að ég fengi aftur, en það var þegar hún var að tékka okkur inn á hótelið. Maðurinn sem tékkaði okkur inn bað hana um vegabréfið hennar og mitt. Þegar hann sá mitt spurði hann: “Is this your son?” en Sigrún hváði nei og sagði: “This is my husband”, þá kom punchline-ið hjá gæjanum þegar hann sagði: “He looks so young”. Svo mörg voru þau orð.