Áritun til Indlands

Við Sigrún ætlum til Indlands þann 29. þessa mánaðar og það er ekki hlaupið að því að komast inn í þetta ágæta land. Það þarf sumsé áritun. Íslendingar þurfa að sækja sína áritun til Noregs og þurfa að láta vegabréfið sitt af hendi. Af augljósum ástæðum hentar það mér illa því ég er í Glasgow og á eftir að ferðast svolítið áður en við förum. Eins væri ég fastur hér ef að vegabréfið skilaði sér ekki á réttum tíma til baka. Þess vegna var úr vöndu að ráða, en ég bað hana Macky hjá EJS að hringja fyrir mig í indverska sendiráðið í Edinborg til að finna út úr þessu. Fyrst svar hjá þeim var að þetta tæki bara daginn og létti mér mikið. Síðan fékk ég bakþanka og bað hana að tala við þá aftur því ég væri ekki með breskt ríkisfang. Þá kom í ljós að þeir þurfa að hafa vegabréfið í sjö virka daga. Ég þurfti því að drífa mig í morgun á lestastöðina og taka mynd af mér í klefa þar og síðan taka lestina til Edinborgar. Þegar þangað kom var heldur betur komið babb í bátinn. Það voru örugglega rúmlega 50 manns að bíða eftir einum skrifstofumanni sem sá um áritanir. Það sem verra var, það var tilkynning á veggnum sem sagði að það gætu einungis Skotar sótt um áritun. Eftir að hafa reynt að bíða í hálftíma talaði ég við manninn í almennu afgreiðslunni og hann sagði mér þetta vera daglegt brauð að það væru svona margir að bíða. Ég spurði hvort það væri eitthvað auðveldara að fara í gegnum sendiráðið í London, en hann sagði fólk byrja þar í biðröð hálf sex á morgnana. Þess vegna er komið plan B í gang þar sem ég sendi vegabréfið mitt til Noregs og Sigrún kemur svo með það til UK þegar við förum til Indlands.

Þetta þýðir hins vegar að ég er fastur í Bretlandi, sem er ekki óskastaða í málinu.