Þriðja útskriftin

Á föstudaginn var komið að mér að halda til Bretlands til að taka við doktorsgráðunni minni. Þar sem Sigrún var erlendis, þá fórum við tengdamamma út á völl og var ég svo heppinn að geta fengið uppfærslu fyrir hana svo það fór vel um hana á ferðalaginu. Í vélinni hittum við svo Eyþór og hluta af fjölskyldunni hans, því hann var í sömu erindagjörðum og ég. Í London þurftum við að bíða í tvo tíma eftir Sigrúnu því hún lenti á Stanstead og tók rútu yfir á Heathrow til að hitta okkur. Ég leigði bíl og við keyrðum til Henley þar sem ég hafði bókað gistingu á Red Lion hótelinu sem var allt í lagi en ekki meira en það. Við keyrðum líka út í skóla til að sýna Gógó umhverfið og fengum okkur síðan kvöldmat á ítölskum veitingastað beint á móti hótelinu.

Útskriftardaginn sjálfan var ég mættur fyrir 10 og hitti þar Eyþór sem var þegar kominn í doktorsgallann. Þessa fínu bláu skikkju með gulum og rauðum röndum og þessa forlátu húfu. Ég gerði því eins og síðan var haldið í myndatöku og síðan biðum við út á grasflötinni og heilsuðum þeim sem ég þekkti, en doktorarnir 6 fyrir utan mig voru allt fólk sem ég þekki auk þess sem við vorum þrír úr sama hópnum, DBA 19.

Mér fannst gaman að athöfninni. Hún byggði á gömlum hefðum og var mjög hátíðleg. Svo var komið að því. Nafnið mitt og titillinn á ritgerðinni minni var lesið upp og ég gekk upp á sviðið og tók í hendina á Brunel manninum sem veitti gráðuna og svo niður þar sem kona rétti mér skírteinið mitt og svo aftur í sætið. Nú var þetta orðið raunverulegt að ég var búinn að klára.

Eftir athöfnina var sérstök mótttaka fyrir doktorshafana og létt yfir fólki. Svo voru meiri myndatökur og síðan haldið heim á hótel. Pat, sem er leiðbeinandinn minn og Unni kona hans buðu mér og Eyþóri auk gesta til sín í drykki áður en við fórum að borða um kvöldið og gaman að koma til þeirra. Við Eyþór höfðum bókað ítalskan veitingastað fyrir hópinn og fengum við sérherbergi og hreint frábæra forrétti auk aðalrétta og heimalagaðs Tiramisu. Eyþór hélt stutta tölu í tilefni dagsins og skálaði. Seinna stóð Pat svo upp og talaði virkilega fallega til okkar Eyþórs. Ég var stoltur og þótti verulega vænt um þessi orð. Ég var síðan síðastur til að segja nokkur orð og þakka. Ég skálaði fyrir Kjartani tengdaföður mínum, sem því miður gat ekki verið með okkur vegna veikinda sinni, fyrir fjölskyldunni minni sem hefur stutt svo dyggilega við bakið á mér í náminu, en síðast en ekki síst fyrir Pat og Unni sem hafa boðið mig svo velkominn inn á heimili sín, hvort heldur er austan hafs eða vestan. Ég klykkti síðan út með því að segja að Pat hefði auðvitað viljað að ég kæmi með einhverja klassíska tilvitnun úr ritrýndum ritum í restina en ég sagðist frekar vilja vitna í Tinu Turner þegar kæmi að Pat því hann væri “Simply the best” og það sem meira væri, þá væri hann “better than all the rest”.

Að lokinni máltíð héldu flestir heim og því klökkvakveðjur. Við Eyþór og nokkur til viðbótar fundum krá og tókum þar hestaskálina áður en þessi merkilegi dagur í lífi okkar var kvaddur.