Fjórtánda þonið í kulda og trekki

Ég var svo sem búinn að blogga aðeins um hugsanir mina og þanka um maraþonið en ætlaði að rifja upp ferðasöguna. Þegar ég kom út á völl til að tékka mig inn þá þurfti ég að láta skrá hvar ég ætlaði að gista í NY. Ég sagði við stúlkuna í innrituninni að það væri mér erfitt því það væri svo mikið 2007. Þarna átti ég við að ég ætlaði að gista á Waldorf Astoria sem þykir vart við hæfi á þessum krepputímum. Hló hún við og sagði mér að njóta dvalarinnar. Þegar ég var kominn í gegnum öryggishliðið hitti ég strax Óla og Þórarinn og eftir að við Óli höfðum spjallað saman kom ég mér á Saga biðstofuna að freista gæfunnar með uppfærslu því nú rennur gullkortið mitt út í nóvember og engar líkur á því að ég komist í þann flokk næstu árin. Mér til mikillar ánægju fékk ég uppfærslu og átti gott flug til NY. Ég tók gulan bíl á hótelið og dreif mig í háttinn en var fúll vegna þess að það var einhver niður í tækjum fyrir utan gluggann sem hélt fyrir mér vöku. Ég fékk því nýtt herbergi á laugardeginum og hitti Godfried og Inge og drifum við okkur í Expo-ið til að ná í númer og skoða hlaupadót. Eftir að hafa fengið númerið mitt keypti ég mér hlaupabol, jakka og húfu merkta maraþoninu svo ég gæti montað mig þegar heim væri komið. Annars fórum við á ágætis ítalskan veitingastað í hádeginu og bauð Godfried mér í mat vegna kreppunnar á Íslandi, en um kvöldið fórum við á Starbucks, sem er uppáhald þeirra hjóna og svosem ágætt að fá sér samloku og heitt súkkulaði á meðan þau hjón fengu sér kaffi. Þegar ég kom aftur upp á nýja herbergið mitt byrjaði ég að raða saman dótinu mínu fyrir hlaupið næsta dag. Þá kom fyrsta stressið upp þegar ég áttaði mig á því að ég hafði gleymt síðu hlaupabuxunum mínum. Ég huggaði mig við það að það væri svo heitt í útlöndum að það ætti ekki að skipta máli þótt svo annað hafi komið á daginn.

Hlaupadaginn vaknaði ég rétt fyrir fimm og kom mér í gallann og út á bókasafn niður á 42 stræti þar sem fjöldinn allur af fólki og rútum voru að raða sér saman. Ég fór beint í bíl og var kominn um sjö leytið niður á Staten Island og hleypt þar út í myrkrið og kuldann. Það var ekta norðangjóla og skítakuldi. Það sem kom mér á óvart var að það var lítil sem engin aðstaða fyrir hlaupara. Að vísu gat ég fengið mér heitt te og beyglu en eina tjaldið á orange svæðinu var smekkfullt af fólki svo ég settist fyrir utan og vonaðist eftir skjóli. Þarna sat ég og skalf en tók mér hlé á 30 mín fresti til að fá mér heitt te svo skjálftinn væri minni. Ég hafði tekið þykka flíspeysu sem ég ætlaði að henda með mér en hún dugði ekki til. Ég var með nesti með mér að auki sem ég dundaði við að borða þessa fjóra tíma. Skondnast var þegar maður fór á klóið, þá var mesta skjólið og hitinn þar!!!

Þá var komið að hlaupinu. Ég var í wave3 kl. 10:20 þannig að ég lagði loks af stað eftir fjögurra tíma hangs og kulda. Ég átti því von á hverju sem var í hlaupinu og varð heldur betur að þeirri ósk minni. Fyrst var það óvænt klósett stopp eftir 2 km sem tafði mig í 2 mín en eftir það komst ég á gott ról og ekki annað að finna en allt væri í lagi. Ég hafði samt áhyggjur af kuldanum og með réttu því að í 24 km byrjaði ég að finna fyrir rafmagni í lærunum sem er ávísun á krampa. Ég ætlaði að beita hefðbundnu ráði og fá mér íbúfen sem ég var með í beltinu, en þá kom stress númer tvö þegar kom í ljós að síminn minn hafði mölvað töflurnar í duft svo ég gat engan veginn komið þeim í mig. Þegar Guð talar svona skýrt var einungis eitt til ráða svo ég sló af hraðanum en í 34-38 þurfti ég að ganga til þess að stífna ekki endanlega upp. Þess vegna tafðist ég um 27 mín á seinni helmingnum og var á endanum 20 mín á eftir upphaflegri áætlun. Ég var því drulluspældur og kaldur þegar ég kom í mark þótt þetta væri samt besta erlenda maraþonið mitt. Síðan reyndi aldeilis á kímnigáfuna þegar ég þurfti að ganga í gegnum Central Park til að fá pokann minn og skila flögunni. Ég komst út úr garðinum á 77 stræti en átti eftir að ganga niður á 48 þar sem hótelið mitt var. Það var enga leigubíla að fá svo ég rölti þetta á 45 mín. Það var því þreyttur og kaldur hlaupari sem kom vafinn í álpappír á hótelið. Á leiðinni niður á hótel var fólk alltaf að óska mér til hamingju svo mér leið skár. Samt var fyndnast þegar ég kom inn á hótel þá óskaði maður mér til hamingju og spurði hvaðan ég væri. Ég svaraði með semingi „From Iceland“. Þá svaraði viðmælandi minn að bragði „Do you want me to lend you money !!!“ Þetta segir meira en mörg orð um orðspor okkar Íslendinga í útlöndum. Ég dreif mig í heita sturtu og síðan undir sæng. Hringdi í Jón Emil og sagðist vera búinn á því og treysti mér ekki í hitting. Ég heyrði í Godfried og hann var á 4:58 og nokkuð ánægður. Við ákváðum að borða á hótelinu svo ekki þyrfti að fara neitt. Það var steik í matinn en við vorum hálf kostulegir vegna þreytu og að máltíð lokinni héldum við til herbergja þar sem ég svaraði SMS frá Þóri Dan um að hittast með þeim orðum að nú væri mér öllum lokið. Það kom ekki að sök því við hittumst á flugvellinum á mánudeginum og vorum samferða heim úr Keflavík.

Ég náði aðeins að kíkja í búðir á mánudeginum en það var svo sem ekki til neins því ég tímdi ekki að kaupa neitt utan einn geisladisk. Síðan var fundur með nýjum eigendum að starfsemi Glitnis í NY áður en haldið var út á völl. Ég var svo lukkulegur að fá uppfærslu líka á heimleiðinni og fór betur en á horfðist því Icelandair er búið að búa til nýjan sætaflokk sem heitir Economy Comfort og setja þeir gullkorthafana þangað, sem mér finnst auðvitað svindl. Þar sem þetta fyrirkomulag var nýtt og pláss á Saga, þá fékk ég sæti þar og svaf eins og steinn í þrjá tíma sem hjálpaði heldur betur daginn eftir. En fyrir tölfræðingana læt ég eftirfarandi upplýsingar fylgja:

Place gender Place Age
21745 16234
Time 5 km 10 km 15 km 20 km
4:28:00 0:27:59 0:55:52 1:24:16 1:52:55
13.1 mi 25 km 30 km 35 km 40 km
1:59:49 2:25:04 2:57:22 3:36:33 4:12:35