Hringstofa hundrað og eitt

Ég var með klukkutíma fyrirlestur um fjármögnun sprotafyrirtækja og kynningu á Frumtaki fyrir MBA nema í Háskóla Íslands á laugardeginum. Þetta væri í sjálfu sér ekki frásagnarvert ef ekki væri fyrir þær sakir að stofan sem kynningin var í er hringlaga. Það var góð stemming í hópnum og skemmtilegar umræður en mér þótti svolítið skrýtið að vera að tala til fólk á alla vegu og síðan að glærutjöldin voru tvö og til hliðar, en ekki fyrir aftan mig eins og venjulega. Þetta birtist mér í því að fólk horfði til hliðar á glærurnar mínar en ekki til mín þegar ég talaði. Þar sem ein af reglunum í kynningum er að eiga gott augnsamband við áheyrendur, þá varð ég að ganga um til þess að fanga augnaráðin og gekk ágætlega. Þessi upplifun virðist hafa haft meiri áhrif en mig grunaði því morguninn eftir dreymdi mig að ég væri að flytja áðurnefna kynningu á sama stað og bað um spurningar frá nemendum. Spurningin sem ég fékk var svona; „Ég tek eftir að þú pírir augunum alltaf þegar þú setur nýja glæru á skjáinn. Ertu farinn að missa sjón?“. Mér varð svo mikið um þetta að ég vaknaði, en nú reynir á draumspaka að segja mér hvað er þarna á ferðinni.