Bloggþankar

Mér hefur verið hugsað til þess að undanförnu hvort það sé verjandi að vera að blogga. Markmiðið með blogginu er tjáning og í mínu tilfelli að vera spegill á daglega lífið mitt svo ég geti rifjað það upp því tíminn líður svo hratt að það er ýmislegt sem gleymist. Síðan var markmiðið mitt ekki hvað síst að fjölskyldan mín geti fylgst með mér og börnin mín viti hvað ég hef fyrir stafni á hverjum tíma. Eftir að ég byrjaði að vinna og skipta mér af hinum ýmsu málum þá finn ég fyrir því að mikið af því fólki sem ég er að hitta hefur Googlað mig og auðvitað lesið bloggið mitt. Þetta þýðir að ég fer ósjálfrátt að ritskoða mig enn frekar og frásögninni frekar ætlað að vera lykill að minningunni heldur en minningin sjálf. Síðan hitt að manneskja sem stendur mér nærri finnst að ég ætti ekki að vera að þessu og algjörlega bannað að ég minnist á hana með nafni. Þess vegna mun ég í framtíðinni nota Harry Potter aðferðina og tala um hana sem „hún hverrar nafn má ekki nefna“. Ég vona að það leysi málið því ég ætla að halda áfram að blogga. Þessi spegill á lífið er mér mikils virði en sjálfsagt verða færslurnar varfærnari fyrir vikið.