Fyrsta Kökuhlaupið

Það var mikill þrýstingur á Laugaskokkara að mæta í Flóann og hlaupa í Kökuhlaupi ársins. Ég hafði svo sem heyrt um þetta hlaup en aldrei spáð í það í neinni alvöru. En það var tvennt sem hvatti mig til þátttöku. Félagar mínir í Göngudeildinni ætluðu að ná að halda ákveðnum hraða í hlaupinu og þar gat ég aðstoðað og svo hitt að ég var á leið á árshátíð Hugvits á Hótel Rangá, þannig að þetta var í leiðinni.

Eftir að hafa spjallað við blaðamann fyrir hádegið hélt ég yfir heiðina og fylgdi leiðbeiningum um að beygja til hægri eftir að fara um Selfoss og keyra 13 km niður í Gaulverjabæinn að félagsheimilinu Félagslundi. Það runnu á mig nokkrar grímurnar á leiðinni því það stórhríð og snjókoma og færðin ekki spennandi. Þrátt fyrir þetta þá voru allir mættir á hlaupastað en veðrið bara versnaði þannig að það var strekkingsvindur og hríðarkóf. Þegar ég skráði mig í þetta fyrsta keppnishlaup ársins hjá mér kom í ljós að ég er kominn í nýjan aldursflokk og þess vegna hljóp ég áratug eldri en áður. Eftir að hafa gert misheppnaða tilraun til þess að hita upp þá fór ég út í bíl að leita að frekari skjólfötum og var þá svo heppinn að hafa ekki gengið frá fötunum úr óvissuferðinni daginn áður þannig að ég fór í 66°N úlpu yfir hlaupagallann og setti á mig flís lambhúshettu og síðan húfu og þannig hélt ég af stað í hlaupið.

Þar sem veðrið setti strik í alla reikninga um hraða og bætingu, þá þurfti að finna nýja strategíu. Ég benti stöllum mínum í Göngudeildinni á þessa staðreynd og sagði þeim að nú þyrftu þær að æfa sig í að láta brjóta vindinn fyrir sig (mikilvægt að rugla þessu ekki saman við að leysa vind, sem er allt annað). Ég sagðist myndi halda mig sem næst 5:30 og það væri þá þeirra að hlaupa sem næst mér til þess að nýta skjólið. Þar sem lagt var af stað með vindinn í bakið þá byrjuðum við á ógnarferð fyrstu tvo kílómetrana sem þýddi að ekki náðu allir að halda hópinn. Þegar ég var kominn út að beygjunni inn í rokið þá var Kolla ein eftir til að nýta sér skjólið. Ég sagði henni að ég gæti ekki fylgst með henni, heldur myndi ég reyna að halda jöfnum hraða og að hún yrði að sækja skjólið. Þetta voru skelfilegar aðstæður. Þótt vindurinn væri á hlið þá barði hríðin andlitið og ég náði að hafa annað augað opið til að geta fylgt götunni. Ég var ennþá nálægt takmarkinu með hraðann eða þegar leiðin snerist á móti vindinum þá hægði á mér, og datt ég niður í 6:40 á hægasta kaflanum sem var í brekku upp að bæjarhlaðinu á bænum sem hlaupið var gegnum. Þar hafði reyndar verið drykkjarstöð sem ég hreinlega tók ekki eftir vegna veðurs. Svo loks á áttunda km snerum við aftur upp að félagsheimilinu þannig að vindurinn var í bakið. Þá sagði ég Kollu að nú væri ég búinn að skýla henni þannig að nú ætti hún að spretta með vindinn í bakið og skilja mig eftir. Þá tókst ekki betur til en svo að hún fékk hlaupasting þannig að ég var aðeins á undan henni þótt ekki munaði miklu því ég vildi ekki taka áhættuna á því að hún missti móðinn í restina. Þrátt fyrir að tíminn væri ekki eins og við vildum þá náði hún engu að síður gullinu í sínum aldurflokki svo þetta var sigurhlaup í meira en einum skilningi. Síðan var sest inn í félagsheimilið og þá kom skýringin á nafngift hlaupsins því þar voru hlaðborð sem svignuðu undan glæsilegum veitingum. Það var gott að gæða sér á rjómapönnuköku og öðrum veitingum eftir barninginn í hríðinni. Þetta var orðið ágætt og mál að halda af stað áfram austur og setja sig í karakter fyrir Morðgátu kvöldsins.