Maraþon á Mývatni

Ég átti alveg frábæra ferð í Mývatnsmaraþonið þann 30. maí. Ég varð samferða Pétri og Lísu og eru þau frábærir ferðafélagar. Ég hitti þau skötuhjú á Kjalarnesinu um eitt leytið á föstudeginum eftir að ég hafði stressast í hádeginu við að kaupa bjór á gamla verðinu og láta burstaklippa mig. Við nestuðum okkur upp á Olís stöðinni sem við hittumst á og gerðu þau góðlegt grín að mér fyrir að birgja mig upp af samlokum og súkkulaði því ég væri ekki viss um að það fengist fyrir norðan !!!

Ferðin norðu gekk að óskum enda gott veður og lítil umferð. Við stoppuðum á Akureyri þar sem við höfðum mælt okkur mót við Börk í Átak stöðinni því aðgangurinn okkar að Laugum hleypir okkur inn þar. Meiningin var að skokka létta 3 km en það var svoddan rokrassgat að við ákváðum að fara í pottinn og spjalla sem var notalegra en að reyna að hlaupa eitthvað í rokinu. Að þessu loknu fórum við í bæinn að borða á Bautanum og þar slóst í för með okkur Sigurður nokkur hlaupari af Skaganum. Talandi um hvað heimurinn er lítill, þá var það alveg týpískt að fyrsti maður sem ég sé þegar ég er búinn að leggja bílnum er Helgi Gests og var ótrúlegt að hitta á hann þarna þessa einu mínútu sem ég var á götu á Akureyri. En á Bautanum pöntuðu allir pastarétt og vatn, nema ég, sem pantaði Smiðjuborgara með osti, sveppum, lauk, og bernaise sósu, kók og franskar og sagðist auðvitað vera að hlaða fyrir morgundaginn.

Þegar kom að beygjuna yfir brúna við Mývatn var Sigurður hlaupari á bíl sínum á eftir okkur og lagði hann í stæði og kom með okur að keyra hringinn sem átti að hlaupa daginn eftir. Við sáum fljótt merkingar og fundum út að við vorum á 22 km og á leið í Reynihlíð. Var leiðin nokkuð slétt þangað til kom að 34. km en þá var brekka upp og síðan niður og slétt að Hótel Reynihlíð þar sem var 38 km. Þar sem klukkan var orðin rúmlega níu vildi ég stoppa og athuga með gistinguna mína sem frúin hafði bjargað hjá foreldrum hótelhaldarans. Ég var svolítið stressaður að banka upp á hjá honum Snæbirni og láta vita af mér og sjá hvernig gistingu minni væri háttað. Gamli maðurinn var enn á fótum og benti mér á þetta fína forstofuherbergi sem mér var ætlað. Sagðist hann hafa viljað ganga betur frá rúmfatnaðinum en vera ekki maður til þess, sem ég sagði hreinan óþarfa því hann hafði búið virkilega vel um. Síðan stökk ég aftur út og við keyrðum að húsinum Eldá þar sem Pétur og Lísa áttu gistingu vísa til að allt væri í standi og svo héldum við áfram maraþonhringnum og beygðum í átt að jarðböðunum og keyrðum heim að endamarkinu. Síðan snerum við til baka og keyrðum suður með vatninu sem var byrjunin eftir að lagt var að stað frá Jarðböðunum. Það var ómetanlegt að geta stúderað leiðina og gert sér grein fyrir legu og vegalengdum og átti það eftir að bjarga mér daginn eftir í hlaupinu sjálfu. Eftir að hafa skilað Pétri og Lísu af mér fór ég í gistinguna mína og hlóð aðeins betur auk þess að huga að búnaðinum mínum. Ég var orðinn nokk ákveðinn í því að láta slag standa og fara heilt.

Á hlaupadaginn vaknaði ég um níu og klæddi mig í gallann og um tíu var ég kominn til Péturs og Lísu með kók og súkkulaði sem var morgunmaturinn minn, enda alltaf að hlaða. Við vorum komin kl. 11 á keppnisstað og þegar búið var að ná í númer var spjallað við hina Laugaskokkarana sem voru mættir og ekki fáir. Svo var komið að hlaupinu. Það var startað niður á veginum og auðvitað ruku allir af stað. Ég hafði ætlað mér að hanga eitthvað á Pétri og Lísu en þegar ég sá að þau hlupu á 5 mín tempói fyrstu km þá ætlaði ég ekki að taka þátt í slíku. Ég hægði á mér og fór á 5:35 en þegar kom að fyrstu beygjunni þá var vindurinn svo mikill að hægði á mér. Það voru fimm hlauparar í hnapp sem ég ætlaði mér að semja við að fá að fljóta með og skiptast á um að brjóta en þau ætluðu sér að vera á 5:30 sem var of hratt fyrir mig svo ég varð fljótlega einn á ferð, en sá lengi hópana á undan og hafði Pétur og Lísu í augsýn alveg fyrstu 10 km. Vindurinn var mér erfiður og var þetta óttalegt streð. Ég hafði náð 3 mín í bónus á 6 mín tempó og reyndi að halda þeim og náði því alveg að hálfu maraþoni. Þegar kom í 22 km var beygt yfir brúna góðu frá gærkvöldinu og vindurinn þá í bakið og hvílík vonbrigði, því vindur á móti er ekki sama og vindur í bak. Meira að segja var ég kominn í skjól í 23-25 km og sólin skein svo ég byrjaði að koðna niður úr hita og flugan byrjaði að láta á sér kræla. Þótt ég setti húfuderið niður í augu þá pirraði flugan mig svo að tvær þeirra lutu grasi og sú þriðja endaði upp í mér. Þarna dró verulega af mér og mínúturnar góðu sem ég hafði safnað hurfu eins og dögg fyrir sólu og tempóið rúllaði frá 6:40 til 7:00 sem þýddi að ég bætti nú mínútum við maraþonið með hverjum kílómeter. Loks komst ég að brekkunni góðu í 34 og gekk hana auk þess að fá mér vel að drekka á drykkjarstöðinni og borða síðasta mars stykkið. Þarna náði ég næstum þeim fyrsta sem ég náði að fara framúr en sá hafði ætlað sér um of og var að kljást við krampa. Þegar ég kom í 35 km fór ég rólega framúr honum og hélt því. Ég horfði svo löngunaraugum á herbergisgluggann minn í Reynihlíð þegar ég fór þar framhjá á 38 km en hugsaði til þess að nú færi þetta að verða búið. Það voru dálítil vonbrigði að sjá hvað var langt í Jarðböðin þegar ég beygði uppeftir og sérstaklega ein brekkan á leiðinni sem ég gekk, en hafði hreinlega ekki áttað mig á henni á niðureftirleiðinni. Þegar kom að afleggjaranum upp að Jarðböðunum náði ég næstu tveimur til að fara framúr en viðkomandi voru á göngu og því ekki mikil keppni. Brekkuna upp í Jarðböðin gekk ég þar til að ég sá framá að sæist til mín úr markinu, en þá fór ég að hlaupa eins og ég hefði aldrei gert annað og kom brattur í mark 4:25:05 sem ég ætla að flokka sem enn einn varnarsigurinn.

Eftir hlaupið dreif ég mig í lónið og fékk fréttir af Pétri og Lísu og öðrum Laugaskokkurum og eftir hálftíma í heitu vatninu þurfti að drífa sig í grillveislu sem var í boði fyrir hlaupara. Þar settist ég með Hrafnhildi, Göngudeildarfélaga mínum, og vinkonu hennar en þær fóru 10 km og var gaman að spjalla og njóta góðra veitinga. Þá tók við verðlaunaafhending þar sem Laugaskokkarar voru heldur betur sigursælir en síðan haldið niður að Eldá þar sem við settumst að spjalli og bættist Guðjón Trausta í hópinn og fengum við okkur „græna“ orkudrykki til að lífga upp á stemminguna.

Daginn eftir var haldið heim á leið. Þar sem ég var á leið í detox hjá frúnni þá var reynt að stoppa á sem flestum stöðum og fá sér að borða og var ég að maula síðustu samlokuna á Keflavíkurveginum rétt áður en ég beygði inn á gamla varnarsvæðið.