Frábært Spánarfrí

Miðvikudaginn fyrir páska stukkum við hjón um miðjan dag út á flugvöll til að skjótast til Alicante yfir páskana. Við höfðum ekki komið í húsið síðan í ágúst á síðasta ári og ýmislegt búið að ganga á í samskiptum Íslands við umheiminn. Þar sem þetta var ákveðið á síðustu stundu voru allir bílaleigubílar uppseldir en við vorum svo heppin að hjónin sem gæta hússins leigðu okkur bílinn sinn. Eins og venjulega hittir maður einhvern sem maður þekkir úti á velli og að þessu sinni var það skokkfélagi minn hann Baldur, en ég er líklega búinn að skokka með honum með hléum síðan 1992 og skemmst að minnast þess að við hlupum saman í Berlín 2003 ásamt Árna Esra o.fl. Þar sem ég hafði sagt öðrum Laugaskokkara að við værum á leið til Spánar hafði sá hinn sami, þ.e. Friðrik, sagt mér að hann og Baldur ætluðu að skokka eitthvað saman um páskana. Fannst okkur upplagt að ég slægist í hópinn. Fékk ég símanúmer hjá Baldri og kom okkur saman um að vera í sambandi á föstudeginum. Flugið var ágætt og kunnuglegt að lenda í Alicante. Ég var ekki með Tom Tom-inn en þóttist rata, sem ég og gerði. Það var fínt að komast í húsið og það reyndist meiri hvíld en ella að hafa ekki neinar sjónvarpsstöðvar eða internet, því allt slíkt var tekið af til þess að minnka kostnað.

Veðrið var með besta móti. Það var yfirleitt 17-20 stig og sól. Það var reyndar skýjað tvo daga og rigndi aðeins en það kom ekki að sök. Frúin var dugleg að skokka og ég fór aðeins með henni og síðan hitti ég Baldur og Friðrik tvisvar og fórum við 15 og 18 km. á svipuðum stað eftir ströndinni frá Costa Flamenca í áttina að Torrevieja og reyndar alla leið í seinna skiptið. Þeir félagar höfðu þann góða sig að stoppa á kaffihúsi þegar við áttum tæpa tvo kílómetra eftir í restina og fá sér expresso með miklum sykri. Ég lét slíkt auðvitað eiga sig en fékk mér dísætt te í seinna skiptið og var gott að fá orku í kerfið.

Þegar ég keyrði Baldur heim eftir fyrra skokkið kom í ljós að leiðin til hans var líka leiðin út á Las Ramblas sem ég hafði algjörlega klúðrað að finna þegar ég var þarna í fyrra. Kom á daginn að völlurinn var rétt handan við hornið og sannaðist á ný hvað allt er auðvelt ef maður kann eða veit. Ég hafði um morguninn verið að leita að húsinu hans Friðriks á Costa Flamenca og keyrði þá aðeins um hverfið, að Mercadona og undir strandveginn og fann eitthvað Deja Vu. Þegar við frúin fórum síðan í bíltúr seinna um daginn á Las Ramblas kom okkur saman um að þarna væri leiðin í La Mimosas hverfið, þar sem við gistum 99 og hittum fólk þar. Við rúntuðum og fundum miðjuna í hverfinu þar sem Íslendingarnir héldu til en ekki húsið sem fólkið bjó í sem við þekktum. Mín frú var ekki á þeim buxunum að gefast upp frekar en fyrri daginn og gekk að húsinu Haukanesi og kallaði á íslensku hvort ekki væri einhver heima og þegar viðkomandi gaf sig fram spurði hún eftir fólkinu og var vísað á rétt hús. Var gaman að rifja upp liðna tíma og ekki verra að hitta fólkið í stuttu spjalli.

Á páskadag var komið að því að ráðast á páskaeggið sem ég tók með mér. Hafði ég ekkert fyrir því að maula heilt egg nr. 7 og var svo reyndar í allri ferðinni að ég hafði ekkert fyrir því að fara á veitingahús og borða mig saddann. Reyndar svo vel að ég þyngdist um þrjú kíló á þessum fáu dögum.

Mér fannst skondið hvað við náðum að hitta fólk þarna því Símon og Guðrún litu til okkar að skoða húsið og spjalla og síðan fórum við til Allýar og hittum þar auk Kalla og Jóhönnu Bertu, hana Hrund og foreldra hennar. Fórum við öll saman út að borða og áttum ánægjulega kvöldstund saman því við höfðum nóg að spjalla um frá dögunum í dansinum. Sannaðist sem fyrr að við hjónin erum meira saman í útlöndum og hittum fleiri en þegar við erum heima í Álfkonuhvarfinu.

En eins og allir góðir hlutir, þá tók þessi törn enda og á afmælisdaginn minn var haldið til Köben að hitta Ásdísi og Ragnald og eiga með þeim kvöldstund ásamt pabba hans og stjúpu.