Tekist á við 24 tinda (11-7)

Þá var komið að stóru stundinni þegar átti að fara 24 tinda eða Glerárdalshringinn við Akureyri. Göngudeildin var búin að æfa af krafti og gera ýmsar ráðstafanir til þess að allt gengi sem best. Við tróðum okkur öll í einn bíl og vorum þannig samferða, auk þess sem Hrafnhildur hafi komið því svo fyrir að systir hennar var að heiman þannig að við fengum íbúðina hennar lánaða.

Við mættum á kynningarfund kvöldið áður og fóru að renna á mig tvær grímur með að þetta væri eitthvað sem ætti ekki að vera að reyna við. Hafði ég þá helst í huga að ég er sjúklega lofthræddur en hafði þó sannfært mig um að þetta væri meira ganga heldur en klifur, en annað átti eftir að koma í ljós.

Þegar við mættum við skíðaskálann í Hlíðarfjalli daginn eftir og fórum af stað þá var tónninn gefinn hjá mér því ég var kominn með áreynsluastma og var gersamlega loftlaus í göngunni. Enduðum við því aftast í b hópnum. Síðan byrjuðum við að klöngrast í klettum og mátti lítið útaf bregða. Brá mér mikið þegar Aðalsteinn kallaði til mín og mér fannst heilt fjall þeytast framhjá. Síðan þegar ég var að ganga í snjónum þá voru skórnir mínir greinilega orðnir gamlir því ég rann út og suður. Fyrst féll ég við og rann stutt en aftur aðeins seinna og þá eina 50 metra niður hlíðina og náði að stöðva mig með göngustöfunum. Þarna var mér nóg boðið og þegar ég heyrði að fólk væri þarna sem ætlaði aðeins 12 tinda, þá ákvað ég að segja þetta gott, enda orðinn algjörlega úrvinda og byrjaður að fá krampa því þegar maður er að bisa þetta svona hræddur, þá er maður svo stífur að maður notar miklu meiri orku heldur en þarf.

Ég notaði síðustu orkudropana til að komast 12. tindinn og hitti þá fyrir förunauta mína á útleiðinni, en það þurfti að ganga í fjóra tíma til að komast út úr hringnum þar sem beið okkar björgunarsveitarbíll og keyrði okkur aftur að bílunum okkar. Þannig að ég var ekki sloppinn þótt ég væri hættur að klífa, því það var iðulega bratt og klöngur á niðurleiðinni. Ég var aldeilis feginn þegar ég komst í íbúðina aftur og gat borðað aðeins og lagt mig og hugsaði með hlýju til félaga minna sem að mínu mati voru að vinna algjört þrekvirki.

Ég náði að sofna og vaknaði um 10 um morguninn til þess að keyra að staðnum þar sem göngumenn komu niður og leita frétta. Þar fékk ég að vita að mitt fólk væri í góðum málum og á leið til byggða. Þau komu síðan hvert af öðru eftir 29 tíma göngu og voru um leið tekin í hetjutölu hjá mér því ég trúði því varla að þau gætu staðist þessa þrekraun.

Það var því kátur hópur sem hélt til Reykjavíkur og þótt ég væri aðeins hálfdrættingur á við félaga mína þá var ég stoltur yfir að hafa haft þetta af án þess að það þyrfti að kalla út þyrluna :-)