Hlaupið í Amsterdam

Ég vaknaði hálf sjö á föstudeginum til þess að fara út á flugvöll og taka EasyJet til Amsterdam. Ég gat ekki annað en hlegið þegar ég borgaði leigubílinn því bílstjórinn sagði farið vera 17 pund en ég benti á ljósaborðið fyrir ofan hann þar sem stóð 7.07. Þegar hann útskýrði að þetta væri klukkan en ekki gjaldmælirinn var ég a.m.k. sáttur :-)

Það var seinkun á vélinni svo það var útlit fyrir að ég þyrfti ekki að bíða klukkutímann eftir Sigrúnu á Schiphol. Sigrún hafði farið á miðvikudeginum til London að undirbúa boð hjá bankanum svo ég er ekki einn á þessu þvælingi. Það er því ekki mikið foreldraálagið á honum Stefáni mínum þessa dagana, nema hann sakni gamla settsins !!! Hvað um það, við Sigrún hreinlega mættumst í vegabréfaeftirlitinu og vorum samferða á hótelið þar sem við hittum fyrir Styrmi og Ástu. Hótelið var ljómandi staðsett og stutt í bæinn. Við fórum að borða á ítölskum veitingastað um kvöldið og þá var Eyþór kominn líka og borðaði með okkur.

Á laugardeginum tókum við leigubíl í sporthöllina þar sem skráningin er og hittum fyrir Godfried og Eyþór. Þar sem Godfried er barnlaus, á hann bara lítinn sportbíl sem tekur tvo farþega, sem útskýrir af hverju Eyþór var sá eini sem fékk far. Í höllinni var maraþonmarkaður þar sem hægt var að versla ýmislegt hlaupakyns og þar sem það var 20% afsláttur á hlaupaskónum sem ég nota, keypti ég enn eitt parið. Godfried og Eyþór ákváðu að keyra hlaupaleiðina en við hin fórum heim á hótel. Við Sigrún hittum síðan Eyþór á torginu og ætluðum að finna einhvern nýjan ítalskan stað. Þegar við vorum byrjuð að villast yfir í rauða hverfið var mér nóg boðið og við tókum strikið í áttina að hótelinum okkar og snæddum á endanum á litlum ítölskum stað við hliðina á. Þá voru Styrmir og Ásta nýkomin úr siglingu og borðuðu með okkur. Var síðan haldið til náða til stóri dagurinn var næstur í röðinni.

Hlaupin okkar Sigrúnar voru á sitt hvorum tímanum. Ég átti að leggja af stað kl. 11 og Sigrún 14:30. Þetta þýddi að ég og Styrmir fórum saman og síðan Ásta og Sigrún seinna. Við Styrmir mættum í sporthöllina og byrjuðum að hafa okkur til og geyma dótið okkar. Þar sem við vorum með nokkuð mismunandi númer vorum við ekki í sömu pokageymslu. Þegar ég fann Styrmi aftur var hann búinn að finna Eyþór, merkilegt nokk, í þvögunni og við héldum þrír út á ólympíuleikvanginn til þess að taka inn stemmninguna. Við fórum í þartilmerkt svæði sem voru háð áætluðum endatíma. Þar sem ég hafði merkt mig með lakari tíma en þeim félagar, þá fór ég ekki inn á sama stað, en við mættumst við mörkin og vorum saman á ný. Ekki leið á löngu þar til Godfried lét sjá sig og voru menn nokkuð brattir.

Þá var talið niður og hlaupið hófst. Við vorum svo aftarlega að það liðu fjórar mínútur þar til við komumst yfir byrjunarlínuna. Fyrst var hlaupinn 7 km hringur en nálægt leikvanginum og síðan haldið út á maraþonleiðina. Við vorum allir fjórir saman í byrjun og héldum okkur á 5:50 pr. km og héldum því fyrstu fjóra km en þá ákvað Godfried að halda sig við 6:40 sem hann hafði ákveðið í byrjun og byrjaði að dragast afturúr. Við hlupum þrír áfram saman og var þetta nokkuð stöðugt þar til í 15 km þegar kom að vatnsstöðinni þá sá ég ekki Styrmi koma og Eyþór byrjaði að sigla jafn og þétt framúr. Var ekki mikill munur en ég fann að ég var ekki á góðri leið með þetta.

Það var í 27 km sem ógæfan dundi yfir. Ég var með góðan púls og allt í lagi, nema það var enginn vilji til að hlaupa og engin orka til að yfirvinna viljaleysið. Ég byrjaði því að ganga og hlaupa til skiptis og í 29 km var þetta orðin meiri ganga en hlaup. Þá sendi ég SMS á Styrmi til að láta vita og vonaðist til að heyra hvað hefði komið upp á hjá honum. Það leið ekki á löngu þar til ég heyrði frá honum. Hann hafði lent í því að vera bitinn af einhverju skordýri dagana fyrir hlaupið og hafði þvílík ofnæmisviðbrögð að hann bólgnaði allur upp og var kominn með hita. Síðan þegar leið á hlaupið þá var hann algjörlega búinn og orðinn veikur. Hann komst 21 á hlaupum og hætti síðan í 25 km og var kominn á hótelið og það endaði með því að hann þurfti að fá lækni og lyf í kjölfarið.

Godfried náði mér í 31 og ég strögglaði til þess að reyna að vera á undan honum en þegar ég loksins náði að komast í mark á 4:58, þá hafði Godfried komið 6 mínútum fyrr í mark og Eyþór harður að ná inn á 4:20. Ég hafði sem sagt hakað í boxið að hafa farið borgarmaraþonið mitt, en mér ætlar seint að takast að vera á mannsæmandi tíma. Ég verð að standa mig betur í æfingaferlinu og það gengur ekki að vera svona þungur.

Þegar við félagarnir höfðum samglaðst hvor öðrum, hélt ég til sporthallarinnar að ná í fötin mín og var ég ekki lítið stirður. Mér leið einnig ömurlega vegna þess hve þreyttur ég var og eins yfir því hversu lengi ég var að klára þetta. Til þess að hressa mig fékk ég mér pylsu með öllu og kók til að fá kerfið í gang og leið aðeins skár. Ég gekk að ólympíuleikvanginum til þess að athuga hvernig Sigrúnu gengi. Það var heldur á brattann að sækja fyrir hana því það voru tveggja og hálfs tíma takmörk á hálfu maraþoni og Sigrún hafði hlaupið á rúmlega þeim tíma í Brúarhlaupinu heima. Þegar ég kom á leikvanginn voru bara 12 mín eftir svo ég hélt að ég myndi sjá hana koma í mark. Ekki sá ég hana koma, en sem ég var að skima eftir henni í hópi þeirra sem voru að hlaupa inn á leikvanginn til þess að klára, þá gekk hún framhjá mér í hópi þeirra sem voru búnir. Hún hafði heldur betur staðið sig vel og klárað á 2:17. Hún var því sú eina í hópnum sem náði einhverjum árangri þennan dag.

Sigrún var fegin að sjá mig því hún bjóst ekki við að hitta neinn þar sem hún vissi af hrakförum Styrmis. Við drifum okkur í að taka leigubíl á hótelið og fundum einn strax. Áður en við fórum inn á hótelið fórum við á Makkó og fengum okkur ostborgara og kók og mér fannst ég vakna til lífs á ný !!!

Um kvöldið hittumst við öll sem hlupum auk maka, þar sem við á, og fórum á veitingastað sem Godfried sagði að hefði fengið mjög góða dóma. Að auki kom skólafélagi okkar frá Henley, Arnold og frú. Við áttum afar góða stund saman og varð mér hugsað til þess hvað doktorsnámið og hlaupin geta gert góða hluti þegar kemur að kynnum við frábært fólk.