Valsað til Vínarborgar

Ég sleppti síðasta hálfa deginum á OECD ráðstefnunni í Ferrara og ákvað að halda af stað um morguninn til Bologna og fljúga til Vínarborgar að hitta Önnu og Ásdísi. Eftir leigubíla og lest til að komast til Ferrara, ákvað ég að hafa þetta einfalt á bakaleiðinni og taka leigubíl út á völl. Það var auðvitað aðeins dýrara en ég ætla ekki að byrja að lýsa hversu einfaldara það var. Flugið til Vínar var með Tyrolean Airways og nota þær Fokker skrúfuvélar til flugsins. Þetta var því eins og að vera í innanlandsfluginu hér heima, nema að mér fannst vélin stærri og minni hávaði.

Í Vínarborg beið Anna mín á vellinum með rós handa pabba sínum og voru það fagnaðarfundir. Þar sem Ásdís átti að lenda þremur tímum síðar, ákváðum við að setjast á pítsustað og fá okkur að borða og spjalla. Við höfðum margt að ræða því það er auðvitað heilmikið mál að koma sér fyrir í nýju landi til náms líkt og Anna er að gera. Tíminn leið hratt og ekki leið á löngu þar til Ásdís birtist og ákváðum við að endurnýta rósina til að endurskapa augnablikið frá því að ég kom :-) Við tókum leigubíl á Radisson hótelið, sem var vel staðsett og nokkuð flott fimm stjörnu staður. Reyndar höfðu þeir klúðrað bókuninni minni því það átti að setja okkur Ásdísi í hjónarúm en það tókst að bjarga því með því að finna annað herbergi, sem var bjánalega staðsett en gerði ekkert til.

Þegar á hótelið kom var hafist handa við að setja fatnað, sælgæti og flögur í poka fyrir Önnu og halda með fenginn af stað að skoða íbúðina hennar í Tokiostrasse. Anna teymdi okkur Ásdísi um bæinn, í Strassenbana og U-bana til Kagran þar sem hún býr. Íbúðin er ljómandi stór og fín í nýlegri byggingu, en alveg hræðileg í laginu. Arkitektinn sem teiknaði þetta hefur örugglega átt í mikilli innri baráttu, og tapað!!! Við Ásdís byrjuðum strax að skipta okkur af og færa til húsgögn og laga. Við fórum síðan í bæinn og fengum okkur að borða á typical austurrískum veitingastað og reyndi ég að fá mér eitthvað þjóðlegt og miðað við útlitið á matnum gat það alveg staðist. Þar sem það var farið að halla í miðnætti þegar við vorum búin að borða ákvað ég að senda Önnu heim í leigubíl því mér fannst ómögulegt að vita af henni að þvælast í lestunum svona seint að kvöldi. Maður er alltaf jafn hysterískur þegar kemur að börnunum manns :-)

Á sunnudeginum kom Anna til okkar á hótelið og fór síðan með okkur í þennan fína útsýnistúr um borgina, líkt og hún gerði í fyrra þegar við Sigrún og Stefán vorum þarna á ferð. Við Habsborgarahöllina var heilmikil hernaðarsýning í tilefni af fimmtíu ára afmæli austurríska flughersins og mikið um að vera. Við enduðum síðan í Sigmund Freud safninu fyrir Ásdísi sálfræðinema. Þetta er auðvitað pílagrímsför af fyrstu sort því kallinn hefur aldeilis haft áhrif á fagið. Við fórum síðan í Tokiostrasse þar sem við Anna fórum yfir fjármálin og fyrirkomulagið á náminu og allt sem því fylgir. Það þurfti að ganga frá greiðslu skólagjalda og ýmissa hluta vegna íbúðarinnar auk þess að huga að nánustu framtíð. Þegar við fórum frá hótelinu um morguninn hafði ég látið bóka borð á veitingastað, í háum sjónvarpsturni sem heitir Donauturm, sem er í 165 metra hæð og snýst líkt og Perlan hér heima. Meiningin var að kærastinn hennar Önnu, hann Lumi, kæmi með en það breyttist. Lumi kom til að heilsa upp á okkur og varð okkur Ásdísi orðfall þegar kom í ljós að hann talaði aðeins þýsku!!! Til viðbótar kom á daginn að hann og föðurbróðir hans, sem hann býr hjá voru komnir á staðinn til þess að bjóða okkur í kaffi á veitingastað í kringlunni rétt hjá Önnu. Þegar út kom að tala við frændann þá talaði hann líka aðeins þýsku. Nú var úr vöndu að ráða því ekki gat Anna túlkað fyrir okkur öll. Þess vegna sótti ég varabirgðirnar af Verslóþýskunni og hóf spjall við frændann og gekk bara vel, þótt auðvitað væri ég engan veginn að tala reipbrennandi. Engu að síður virtumst við alveg skilja hvorn annan og stelpurnar voru alveg steinhissa þegar pabbi þeirra byrjaði allt í einu að tala þýsku. Fannst mér skondið þegar Lumi skaut að Önnu að það kæmi honum á óvart hvað ég talaði góða þýsku !!! Eftir tæplega klukkutíma spjall var mál fyrir okkur að halda til íbúðarinnar á ný svo stelpurnar gætu tekið sig til og við farið á veitingastaðinn. Það var svo mikil ferð á lyftunni upp í veitingastaðinn að ég fékk hellur fyrir eyrun mestalla leiðina. Það var stórkostlegt útsýni úr turninum og gaman að hafa komið þangað.

Á mánudeginum skiptum við liði. Ég fór til Önnu og hún lóðsaði mig í bankann og síðan varð ég samferða henni í skólann til að sjá gripinn og ganga frá skólagjöldunum hennar. Á meðan fór Ásdís í bæinn og verslaði eilítið. Mér líst vel á skólann hennar Önnu og hann er í mjög skemmtilegu hverfi sem kallast International Center og hefur að geyma byggingar Sameinuðu Þjóðanna á staðnum. Ég fór síðan til baka til Kagran og fór í kringluna að versla það sem vantaði í íbúðina til að koma DVD spilaranum í lag ofl. Síðan fór ég í Tokiostrasse og kom því í lag sem ég gat. Þrátt fyrir dyggan stuðning minna manna í Tölvumiðlun, náði ég ekki að koma DVD drifinu í tölvunni hennar Önnu í lag svo hún verður að láta sér spilarann duga í bili. Ásdís kom svo þegar hún var búin í bænum og Anna kom um svipað leyti.

Anna var að fara á dansæfingu svo hún leiðbeindi okkur Ásdísi hvernig við kæmumst í IKEA því við feðginin ætluðum að bregða okkur í hlutverk Völu Matt og hommana fimm (ekki rugla saman við Mjallhvít og dvergana sjö) og bæta aðeins útlitið á íbúðinni. Málið var sem sé að taka strætó 24A og fara út við Hofer skiltið. Við kvöddum Önnu og tókum strætóinn og þegar við sáum IKEA birtast handan sjóndeildarhringsins fórum við út á næstu stöð og gat ég ekki annað en brosað þegar ég spurði Ásdísi hvar Hofer skiltið gæti verið? Varð mér litið upp og stóðum við þá undir risaskilti, sem auðvitað stóð Hofer á. Svo mikið um það. Við Ásdís töltum gegnum IKEA og keyptum sófaborð, náttborð, teppi undir sófaborðið og ýmislegt smálegt. Þótt ekki væru þetta nein stórkostleg innkaup, þá var það dálítið snúið að koma þessu heim í íbúðina. Við skiptum þessu á milli okkur og burðuðumst með þetta á strætóstöðin og heim í íbúð. Þótti okkur sárt að vita ekki hvaða strætó gekk út í Tokiostrasse og saltið í sárin kom þegar númer 27A keyrði framhjá okkur. Við munum örugglega þetta númer framvegis.

Ég tók síðan til óspilltra málanna að setja þetta saman og Ásdís kláraði listræna hlutann og hélt síðan af stað í Kagran kringluna að skoða sig um. Þegar Anna kom heim var ýmisleg með öðrum hætti og sem betur fer var hún ánægð með breytingarnar. Um kvöldið fórum við þrjú á mexikóskann kúrekaveitingastað í Kagran kringlunni og áttum enn á ný notalega stund saman þar sem við gátum spjallað um heima og geima. Samt var komið að kveðjustund því við Ásdís áttum flug næsta morgun. Þetta hafði verið frábær heimsókn og ég er afskaplega stoltur af því hvað Anna er dugleg og ánægður með hvað hún er búin að koma sér vel fyrir.

Við Ásdís tókum bíl út á flugvöll á þriðjudeginum og áttum þægilegt flug til Köben. Meiningin var að fara að rölta í bænum og hafa það notalegt. Raunin varð önnur því það var rok og ausandi rigning þegar þangað kom. Var nú úr vöndu að ráða því það vorum þrír tímar þar til mál var að halda af stað á ný. Brá ég þá á ráð sem ég hef áður notað þegar ég þarf að drepa tíma í Köben, en það er að labba út í Dagmar og fara í bíó. Úrvalið af myndum á þessum tíma var ekki mikið en við ákváðum að fara á nýja danska fjölskyldumynd sem heitir “Far til fire” og var mikið auglýst og aðalhlutverkið var í höndum leikara sem ég hafði haft mjög gaman af að horfa á í auglýsingum í sjónvarpi þegar ég var í Árósum 99. Þannig var málið leyst með popp og kók og ágætis skemmtun í tvo tíma. Þá héldum á brautarstöðina á ný og það skildu leiðir því Ásdís tók lestina til Árósa en ég tók lestina út á flugvöll. Það var mjög gaman að vera með Ásdísi gaman að fá þetta tækifæri til þess að eiga tíma með henni.

Þegar ég kom út á flugvöll var auðvitað fyrsta verk að fá sér franska pylsu og Faxe Kondi (gosdrykkur) en síðan kom ég mér fyrir á veitingastað og fór á netið til að finna upplýsingarnar frá Rob McLean því við höfðum ákveðið að tala saman þegar ég kæmi út á völl. Ég hringdi því til USA og við höfðum nóg að tala næstu fjörutíu mínúturnar og ákváðum meira að segja að hann myndi hringja í mig tveim dögum síðar til þess að ræða málin áfram. Það kom mér á óvart hvað ég átti að fá langan tíma til að tala í New York eða allt að einum og hálfum tíma, maður er vanari tuttugu mínútna slottum.

Flugið heim gekk vel og þegar ég lenti og kveikti á símanum voru skilaboð frá Sigrúnu um að hún myndi bíða mín fyrir utan í bílnum svo hún þyrfti ekki að leggja í stæði. Ég hringdi í hana til að láta hana vita að ég væri lentur. Heyrði þá ég hana þá segja “Guuuuð, ég er ennþá heima. Ég hélt að þú værir að koma frá London” :-) Þarna kristallaðist hraðinn á okkur hjónum því það er orðið erfitt að halda utan um hvert og hvaðan við erum að koma þessa dagana. Þetta fór samt betur en á horfðist því ég var svo ljónheppinn að Árni Esra var í vélinni, var á bíl og skutlaði mér heim. Takk kærlega fyrir farið Árni !!!