Yfir til Ítalíu

Við vöknuðum nokkuð lúin, hjónin eftir hlaupið daginn áður og byrjuðum á því að pakka niður. Það þurfti að skiptast á dóti því Sigrún var að taka ýmislegt heim af dóti sem ég þurfti ekki í framhaldinu og hún hafði komið með helling af dóti og nammi til Önnu sem ég ætlaði taka með mér. Við örkuðum aðeins niður að torginu til að ég kæmist í hraðbanka og tókum strax eftir því að veðrið hafði heldur betur breyst frá hlaupadeginum. Það var kominn skítakuldi og skýjað. Við höfðum því aldeilis verið heppin með hlaupaveðrið.

Sigrún átti flug þremur tímum síðar en ég og ætlaði fyrst að vera lengur í bænum, en þegar veðrið var eins og það var, ákvað hún að koma með mér út á flugvöll. Þar snæddum við hádegisverð saman og síðan var komið að mér að halda út að hliði en Sigrún fann sér betri stofu til að vera á. Þetta var lítil Fokker þota frá KLM, sem ég fór með til Bologna. Ferðin gekk vel og flugið þægilegt. Þegar á völlinn kom, þá tók ég leigubíl á járnbrautastöðina og viti menn, lestin til Ferrara átti að fara 7 mín síðar. Ég flýtti mér að kaupa miða í hraðafgreiðslunni, flýtti mér á brautarpallinn og stóð eins og þvara þangað til að ég hafði vit á að líta til hliðar en þar stóð lestin. Ég flýtti mér um borð og lestin rann stuttu síðar af stað. Þar sem áfangastaðurinn var sagður Ferrara, þá hélt ég að lestin færi beint og þegar hún stöðvaði nokkrum mínútum síðar spurði ég nærstadda konu hvort þetta væri Ferrara? Hún kímdi aðeins um leið og hún sagði "no, no". Ég áttaði mig þá á því að þetta var auðvitað regional lest sem stoppaði á hverjum koppi og ferðalagið tók 50 mín. Svo mikið fyrir hraðlestina!!!

Í Ferrara tók ég bíl á hótelið mitt, Anunziata, sem var í kastalagarðinum við hinn fræga Ferrara kastala. Ég tékkaði mig inn og fékk herbergi á fyrstu hæð en sneri ekki að kastalanum. Það vakti strax athygli mín að í herberginu var aðeins ein rafmagnsinnstunga og það skrýtin. Ég áttaði mig ekki á því að ítalskar innstungur eru með fáránlegum þremur pinnum í lóðréttri röð. Hótelið átti ekkert millistykki og lóðsaði afgreiðslan mig út í næstu götu í lampabúð þar sem auðvitað var aðeins töluð ítalska. Ég fór því með snúruna mína og sagði á reipbrennandi ítölsku "Adaptore" og auðvitað sagði maðurinn "Si" og þar með var málið leyst. Þar sem ég átti ekki að mæta á málstofuna fyrr en kl. 14 daginn eftir, lét ég það verða eftir mér að leggja mig og ná áttum á ný. Ég vaknaði aftur um kvöldmatarleytið og fór niður í lobbýið því þráðlausa netið virkaði bara á neðstu hæðinni. Þar gat ég stoltur notað nýja millistykkið mitt og komið mér í samband við bæði rafmagn og internet. Gleði mín var svo mikil að ég pantaði mér nokkra bjóra og flögur með svo ég þyrfti ekki að borða kvöldmat en næði samt að endurheimta orkuna sem ég hafði gefið frá mér í maraþoninu daginn áður.

Morguninn eftir fór ég í þennan fína morgunmat og virtist ennþá þjást af næringarskorti því beikon, egg og pylsur streymdu á diskinn minn. Síðan fór ég í göngutúr og fann háskólabygginguna þar sem málstofan var og tók ekki nema 15 mín að ganga þetta. Málstofan hófst síðan kl. 14 og mér fannst ég þekkja fáa. Ég heilsaði Jan Mouritsen frá Danmörku og ætlaði að hefja spjall en hann hristi mig af sér. Ég næ bara engu sambandi við manninn, sem er skítt því þetta er nú einn af aðal gúrúunum. Dagskráin hófst með plenary og síðan voru fjórar samhliða málstofur. Þegar dagskrá dagsins lauk var boðið í kokteil hjá rektor háskólans í aðalbyggingu skólans. Það var öllu léttara yfir fólki en í byrjun. Ég hitti Hanno Roberts og töluðum við heilmikið um stöðuna á PIP verkefninu og framhaldið. Ég hitti einnig Skotana mína sem höfðu komið rétt fyrir dagskrárlok. Ég náði einnig að tala við Sciuma í fyrsta sinn, en hann og Marr hafa skrifað saman. Við fórum síðan á ekta ítalskan veitingastað þar sem ég pantaði tagliatelle til að vera öruggur og sat með Austurríkismönnum og Skotum. Það var mikið spjallað og sérstaklega fróðlegt að heyra frá austurrísku hliðinni.

Miðvikudagurinn var heill dagur af kynningum af misjöfnum gæðum og mikið óskaplega gat ég orðið pirraður af heyra af rannsóknum sem byggðust á því að spyrja að hinu augljósa, berja svörin til dauða með SPSS og fá út augljósa niðurstöðu. Hitt sem var öllu verra var að heyra um rannsóknir sem byggðu á content analysis á ársskýrslum til þess eins að heyra einhverja skólakellu segja frá því að hún hefði fundið 658 tilvísanir í þekkingarverðmæti í ársreikningi Next fyrirtækisins. Þvílíkt bull!!! Það er algjörlega ótækt að nota ársskýrslu sem mælikvarða á þekkingarskýrslu á meðan ársskýrslan er ekki hugsuð sem slík skýrslugjöf. Þetta er alveg dæmigert fyrir skólaliðið sem heldur að það geti dregið ályktanir að því að skoða umhverfi sitt í staðinn fyrir að spyrja einfaldlega. Um kvöldið var hátíðarkvöldverður í matreiðslu og þjónaskóla staðarins þar sem ungt framleiðslufólk var sett í próf við að þjóna okkur ”skólafólkinu”. Þetta var allt saman ljómandi huggulegt. Ég var að tala við ungan strák frá Litháen og þegar hann spurði mig hvort ég væri akademiker, þá sagðist ég vona að það yrðu aldrei mín örlög. Hló hann mikið og sagði að þetta væri einmitt staðurinn fyrir slíkar yfirlýsingar því þarna var auðvitað ekkert nema skólafólk :-)

Á fimmtudeginum var málstofan til eitt og síðan rúta á OECD policy ráðstefnuna í ráðstefnuhöll vel fyrir utan miðbæinn. Þetta var typical ráðstefna af þessu tagi þar sem hver silkihúfan á fætur annarri tók til máls um ekki neitt. Það var hellingur af stórskotaliði þarna. Suma hafði ég hitt í Brussel á EU vinnufundinum og síðan voru þarna enn fleiri þekkingarverðmætagúrúar. Ég náði þarna tali af Pat Sullivan, sem Rob McLean hafði beðið mig um að hafa samband við til undirbúnings ferð minni á ársfund WMRC sem hann hafði boðið mér að sækja. Ég var ánægður í hléinu þegar Leif Edvinson kom til mín og heilsaði af fyrra bragði en yfirleitt þarf maður að sækja á þessar stjörnur. Að dagskrá dagsins lokinni, þá var móttaka hjá bæjarstjóranum í kastalanum forna og fengum við leiðsögn um bygginguna og léttar veitingar á eftir. Þarna spjallaði ég aðeins við Wissenbilanz fólk og náði að glöggva mig betur á því sem þau eru að gera. Þar sem kastalinn var á sömu lóð á hótelið mitt, þurfti ég rétt að ganga yfir götuna til að komast þangað og settist að í lobbýinu og tölvaðist.

Á föstudeginum voru parallel session-ir þar sem ég valdi þær eftir því hverjir töluðu, en ekki svo mikið um hvað var talað. Samt fannst mér taka steininn úr þegar ég sat session um hugbúnað og hæfni sem uppsprettu þekkingarverðmæta. Ég skildi nefnilega ekki neitt af því sem fór fram og átti ég samt að vera vel inni í málunum ef marka mátti titilinn á umræðunni. Ég ræddi þetta í kaffihléinu, sem fylgdi, við Iain Russell frá SAIC og þegar hann sagðist hafa setið í sömu session með sömu upplifun, létti mér aðeins. Ekki spillti fyrir að Iain ætlaði að fara heim á hótel eftir kaffið og sleppa síðasta plenary-inu. Ég fékk að fljóta með í bílnum og náði að halla mér í klukkutíma áður en tekið var til við síðasta hluta dagskrárinnar sem var hátíðarkvöldverður í veitingastaðnum Don Giovanni sem var líka á kastalalóðinni. Þarna náði ég aðeins að standa og tala við Pat Sullivan um fundinn í New York, sem Rob McLean hafði boðið mér til þann 3. nóv. n.k. Ég varð heldur lúpulegur þegar ég fór að segja Pat frá bókinni hans Marr því Pat hafði skrifað kafla í bókinni !!! Mér til málsbóta, þá hafði ég alltaf haldið að þetta væri Sullivan frá Írlandi, sem hefur verið í þekkingarverðmætaverkefnum með Marr ofl. Engu að síður fann ég að skoðanir okkar Pat fóru saman svo að ég held að það verði ekkert mál að sitja fundinn. Ég sat síðan til borðs með Cristian frá Århus Business Scool, Hanno Roberts and Iain Russel og þremur til viðbótar og áttum við góða kvöldstund saman. Ég hélt því sæll og glaður heim á hótel og gerði mig kláran í að ferðast til Vínarborgar að hitta dætur mínar næsta dag.