Nú er það New York

Eftir að hafa keyrt Sigrúnu og Pálín út á völl kl. 7 um morguninn var kominn tími til að halda aftur af stað til útlanda. Nú var það New York í boði Rob McLean hjá VMRC (Value Measurement Reporting Collaborative) til þess að vera með rúmlega klukkutíma kynningu á þróun þekkingarskýrslumála í Evrópu. Sjá nánar á http://www.valuemeasurement.net/

Ferðin til New York var mér erfið. Ég fékk sæti við glugga en við vorum þrír stórir fullorðnir í röðinni svo þetta var afar þröngt svo sætið eitthvað bilað svo bakið á mér varð þreyttara en það þurfti að vera. Það var heldur ekki flogið beint þennan dag svo ég þurfti að fara í gegnum Boston. Ég var bara með handfarangur svo ég hélt að þetta yrði auðvelt en þegar ég kom í litlu American þotuna, þá þurfti ég að láta töskuna mína út fyrir sem varð mér til vandræða við komuna til JFK. Ég fattaði ekki að taskan er látin inn í hliðið við komuna á áfangastað í stað þess að fara á farangursbandið þar sem ég var kominn þegar ég áttaði mig á þessu. Nú tók við heljar prósess við að fá leyfi til að fara aftur út í brottfararhliðið, vopnaleit og endalausar útskýringar. Til allrar hamingju tókst þetta og taskan beið mín í hliðinu en þetta hafði auðvitað tekið sinn tíma. Ég ákvað að taka betri bíl að hótelinu því það var svo löng röð í gula taxann og fékk ágætis bíl.

Á hótelinu tók ekki betra við. Ég hafði séð á staðfestingunni sem ég fékk að hótelið var á 44 st við 5 Ave svo staðsetningin var góð. Ég hélt það ekki spilla fyrir að það kostaði 28þús íslenskar nóttin fyrir mig svo ég taldi þetta vera eitthvað flott hótel en það var öðru nær. Þetta var þröngt, gamalt og þreytt. Ég fékk herbergi á þriðju hæð og þegar inn var komið horfði ég út um gluggann á múrvegginn á móti og ALLA blásarana fyrir þá byggingu. Hávaðinn í herberginu var eins og í meðal farþegaþotu þannig að eftir allt sem á undan var gengið var mér nóg boðið og fór niður og heimtaði nýtt herbergi. Ég fékk nýtt herbergi á níundu hæð en það var reykingaherbergi svo þetta var nú svolítið úr öskunni í eldinn (eða öfugt) því þegar ég opnaði gluggann til að fá eitthvað skárra loft inn í herbergið hljómuðu bévítans blásararnir sem aldrei fyrr. Ég var samt skítþreyttur og sofnaði fljótt.

Það voru rúnstykki og ristað brauð og muffins í morgunmat og ágætt að geta byrjað daginn með einhverju í magann. Ég hafði vaknað snemma út af tímamismuninum en náði að leggja mig aftur um morguninn eftir að smá sjónvarpsgláp. Ég rölti aðeins út og fann fljótt Comp USA og keypti mér iPod Nano til að tolla í tískunni og hélt heim á hótel að koma honum í samband. Rob og Pat komu síðan um þrjúleytið og við settumst strax að spjalli. Það var farið yfir fund morgundagsins, hverjir væru, hvaða agendur væru í gangi og hvernig ætti að vinna úr þeim. Auk þess ræddum við sameiginlega fleti á þessu áhugamáli okkar og ýmislegt því tengt. Við enduðum síðan daginn á því að fara á indverskan veitingastað og þar sem ég var orðinn áhættufælinn eftir ævintýri gærdagisins fékk ég mér Rogan Josh og inverskan ís í eftirrétt og varð ekki fyrir vonbrigðum.

Fundurinn hófst níu um morguninn og því þurftum við að leggja af stað hálftíma fyrr. Skrifstofa AICPA (amerísku endurskoðendasamtakanna) er á Avenue of Americas rétt hjá 47 stræti svo þetta var ekki langt labb. Við þurftum að sýna persónuskilríki með mynd til að fá strikamerki til að afhenda öryggisverði til að komast inn í bygginguna. Haldið var upp á 19 hæð og inn í ágætis fundarherbergi sem var með öllum græjum en ekki alltof stórt því við vorum rétt 12 á fundinum. Þegar búið var að kynna alla og fara yfir dagskrá dagsins var strax komið að mér. Ég hafði sett saman 10 glærur með punktum en eins og venjulega notaði ég þá fyrir mig til að halda mér við efnið en ekki til að hafa á þeim það sem ég var að segja. Er skemmst frá því að segja að það var mjög góður rómur gerður að máli mínu. Fólkið virtist mjög áhugasamt og ég fullnýtti þann klukkutíma og kortér sem ég hafði og það var þó nokkuð um spurningar. Síðan tók við símakynning á Wissensbilanz frá Þýskalandi og fróðlegt að vita meira um þá en ég hef aldrei haft tíma til að setja mig inn í það sem þeir eru að gera. Þeir höfðu sett sig í samband við mig í Ferrara og ég talaði við tvær stelpur frá einu þýsku fyrirtæki sem hafði fengið PIP mælikvarðana hjá Ástu og notað þá við sínar mælingar. Góð viðurkenning á vinnuni okkar þar. Þá kom frásögn frá EBR vettvangnum og má finna meiri upplýsingar um það á www.ebr360.com. Síðast á dagskrá dagsins var yfirferð Rob McLean á stöðunni eins og hann sá hana og hugleiðing um framhaldið. Við fórum síðan af fundi hálf fimm því stýrinefndin þurfti að funda. Við gerðum lítið meira en að fara niður á hótel og henda af okkur tölvunum og ganga upp á 57 stræti til að vera mætti kl sex á veitingastaðinn Beacon þar sem síðar tók við skemmtilegur kvöldverður þar sem ýmislegt var spjallað. Við gengum síðan aftur heim og hótel og kvöddumst því ég átti ekki að vera seinni daginn. Ég var ennþá ánægðari þegar ég hitti á Pat og Rob daginn eftir í morgunmatnum því þeir voru að fara yfir gærdaginn og Pat sagði mig hafa “hit a home-run” sem ég gat ekki tekið öðruvísi en heljar hrósi. Gott mál, því þessi menn eru hrikalega vel tengdir og vonandi fæ ég fleiri boð frá Norður-Ameríku eftir þetta.

Ég hékk að mestu í rúminu fram að hádegi því vélin átti ekki að fara fyrr en átta um kvöldið. Ég tékkaði mig síðan út á tilsettum tíma og fór í göngutúr því ég ætlaði í búð fyrir samstarfskonu mín en fann ekki búðina svo ég endaði í Virgin Megastore og keypti Gilmore Girls fyrir Önnu og síðan í ToysRUs til að kaupa stóran tuskufisk handa Ástu Barböru því ég ætlaði til Jóns Emils og Kathy seinna um daginn. Ég fékk bíl til að keyra mig til Brooklyn til Jóns og gaman að sjá litlu frænkuna. Mér þótti einnig gaman að heyra hvað Jón er að fást við í vinnunni. Við spjölluðum því heilmikið og fórum síðan út að labba með Ástu Barböru og hittum Kathy á förnum vegi og fórum í búð til þess að þau gætu keypt útskrifargjöf handa Hönnu Láru. Síðan keyri Jón mig út á völl og þar gekk allt eins og í sögu. Vélin var að vísu full og þröng á þingi en nýju Bose heyrnartólin mín eru hreint kraftaverk og með þeim náði ég að slaka vel á og sofna mikið á leiðinni. Ég lenti síðan um hálf sjö leytið og var kominn í rúmið í Álfkonuhvarfinu og sofnaði vært enda full þörf á, því ég átti að fara í flug hálf átta daginn eftir til Glasgow. Ekkert lát á utanlandsferðum !!!