Náði að vera viku á Íslandi

Það var gott að komast heim eftir langa útilegu en það var aðeins hasar þegar heim kom. Ég náði að byrja að vinna á miðvikudeginum og var það eins og að stökkva út í öldurnar því það var ýmislegt sem beið þegar á skrifstofuna var komið. Ég var búinn að bóka fundi fram að helginni ásamt öðru. Ég kíkti í heimsókn til tengdó með Mozart kúlurnar sem við Ásdís keyptum í Vínarborg. Þá vildi ekki betur til en ég var stoppaður af löggunni. Mér var bent á að númerin á Benzanum sæust ekki og mér væri ekki stætt að vera á ferli. Samt var þetta hálf hallærislegt. Það var augljóst þegar hinn ungi löggumaður kom að bílnum að númerin voru í glugganum og hann tönnlaðist á því að ég þyrfti að laga þetta þótt ég segði honum að ég ætti tíma á verkstæði daginn eftir. Svo þurfti hann auðvitað að biðja um ökuskírteinið mitt og þar sem ég er orðinn afar ríkur af alls konar kortum þurfti ég að moka þeim öllum upp úr veskinu áður en ég fann teinið. Fannst unga manninum ég greinilega vera með mikið af kortum og hafði orð á því. Ég rifjaði það upp að ég hafði ekki verið stoppaður síðan ég var á heimleið úr giftingunni hennar Ásdísar fyrir fimm árum. Þá var það jafn aulalegt því það var ekkert að en þetta þurfti samt að hafa sinn gang.

Það þurfti að vakna snemma á fimmtudagsmorgninum því Sigrún var að fara til Köben með samstarfskonu sinni og tengdamamma var að fara í heimsókn til Kollu og Mortens. Ég var semsagt vaknaður rúmlega fjögur til að koma öllum til Keflavíkur. Ég freistaðist reyndar til þess að leggja mig í klukkutíma áður en ég fór í vinnuna á fyrsta fundinn kl. 10:00. Ég var samt óttalega tuskulegur en dagurinn leið hratt. Ég átti tíma hjá Elke hálf fjögur og síðan badminton hálf sex en aðalatriðið var að ég ætlaði með Stefáni á Led Zeppelin tónleika Dúndurfrétta hálf ellefu. Það var svolítið skítt að missa af Floyd hlutanum á þriðjudeginum en ég er orðinn vanur að missa af öllum tónleikum á Íslandi vegna utanferða. Það er með ólíkindum hvernig þetta hefur hitt á.

Við feðgarnir vorum mættir á mínútunni í Austurbæ og kom í ljós að dagskráin var hálftíma á eftir þannig að hún hófst ellefu. Ég hafði svo sem heyrt þá spila þetta allt áður og var alveg stjörnuþreyttur svo ég var ekki upplifa þetta sem eitthvað æðislegt. Að auki fannst mér hljóðið svo flatt, þannig að það var hávaðaveggur sem hljóðfæraleikurinn rann allur saman við. Reyndar gat ég ekki annað en brosað þegar ég dottaði í tveimur lögum í öllum hávaðanum. Það segir meira en margt annað !!! Ég þekkti ekki neinn á tónleikunum og kannaðist heldur ekki við neinn. Ísland er orðið svo stórt! Nema að ég sá Sigurð Guðjónsson lögmann í næstu sætaröð þar sem hann sat út við ganginn og alveg ótrúlega feitur maður við hliðina á honum þannig að Sigurður var farinn að halla verulega út í ganginn og var horfinn eftir hlé. Þetta er hræðilegt fyrir báða að lenda í svona og vert að hugsa um í hvert skipti sem maður opnar ísskápshurðina.

Á föstudagsmorgninum fórum við Stefán snemma af stað því Bensinn þurfti að komast í númeraásetningu og ég fór út í Háskóla að hlusta á Félagsvísindadaginn þeirra til hádegis. Veðrið var orðið ömurlegt og erfitt að komast nokkuð svo ég var hálftíma of seinn út í Háskóla. Erindin voru áhugaverð og gaman að hlusta á Gunnar Óskarss segja frá doktorsverkefninu sínu, en við erum með sama leiðbeinanda þótt við séum í sitt hvorum skólanum. Síðan tók við stjórnarfundur hjá GoPro þar sem við erum að skoða einkaleyfamál og síðan úrvinnsla á tölvupósti þangað til ég ákvað að halda heim og skilja Benzann eftir því það hefði ekki verið glóra að reyna að hreyfa hann. Þegar heim kom var ég alveg búinn og lagði mig til 11 um kvöldið. Ég var búinn að vera of lengi á ferðinni. Um helgina náði ég að hreinsa upp töluvert af málum sem höfðu dregist og síðan náði ég í Sigrúnu um kvöldið. Síðan var auðvitað að undirbúa New York sem var næst á dagskrá. Þessi vika sem ég náði á klakanum var undrafljót að líða.