Týndi sauðurinn snýr aftur

Við komuna frá Glasgow var ljóst að það ættu a.m.k. að vera fjórtán dagar þar til ég færi erlendis aftur. Það er svolítið lengra en ég er vanur upp á síðkastið og því spurning að nýta tímann vel. Það liggja reyndar fyrir verkefni sem þarf að sinna, svo ekki sé minnst á doktorsritgerðina sem er reyndar fullsamið tónverk í huga mér en hljómar eitthvað falskt þegar ég reyni að koma henni á blað. Það sem hryllir samt mest er að við Sigrún erum skráð í danskeppni í Hafnarfirðinum þann 19 og þegar ég mátaði dansbuxurnar um kvöldið þá gat ég ekki annað en hlegið því það vantaði heldur betur upp á að ég gæti náð þeim saman í mittinu. Mér fannst ég ekkert hafa fitnað en buxur ljúga sjaldan!!! Þar sem ég hef alltaf náð að redda svona málum í hlaupunum þótti augljóst að róa á þau mið. Engu að síður hafði háðungin í Amsterdam maraþoninu og kraftleysið á hlaupabrettinu í Glasgow fært mér heim sanninn um að hér dygðu engin vettlingatök. Ég þyrfti hjálp og hana mikla.

Á miðvikudeginum lét ég til skarar skríða. Ég var eins og alki að arka inn á Vog til innritunar þegar ég kom inn í afgreiðsluna í Laugum og spurði hvort ég gæti gengið til liðs við hlaupahópinn. Ég gerði árssamning og það gladdi gyðingshjartað að ég myndi spara 75 þús kall á ári frá áskriftinni minni að Nordica svo það var eftir einhverju að slægjast. Ég fór í gegnum formsatriðin og eftir að hafa farið í augnhimnuskönnun hafði ég loks aðgang að musterinu. Ég dreif mig niður í kjallara og fyrsti maður sem ég hitti var Pétur hlaupaþjálfari. Ég sagði farir mínar ekki sléttar og bar mig aumlega. Hann bauð mig velkominn og sagði hópinn örugglega geta hjálpað enda væri þetta að mestu gamli hlaupahópurinn minn úr Mætti/Hreyfingu. Síðan hitti ég þá hvern af öðrum gömlu félaga, Kristján, Sævar, Magnús og Pétur og voru það fagnaðarfundir og var haft á orði að nú væri síðasti sauðurinn snúinn heim :-)

Hlaup dagsins var 13 km hringur sem fór Laugarásveg, Langholtsveg inn í Elliðaárdal, Fossvog, Nauthól, meðfram Öskjuhlíð, gegnum Valssvæðið út á Snorrabraut, Borgartún og þá Sundlaugarveg inn í Laugar. Ég ákvað að halda mig nálægt Magnúsi því ég vissi af gamalli reynslu að ég átti að geta haldið í hann. Hlaupin gengu vel í fyrstu en ofboðslega fannst mér þeir fara hratt af stað og leið ekki á löngu þar til fyrstu menn voru úr augsýn. Ég beit mig samt áfram á Magnús en þegar við vorum komnir út að Víkingsheimili og á leið inn Fossvogsdalinn gaf ég hratt eftir. Var ekki laust við að sagan af Hans og Grétu kæmi upp í hugann því ég hafði verið leiddur í myrkrinu út í skóg og skilinn eftir!!! Engir voru brauðmolarnir eða steinarnir til að vísa mér leið og var ekki laust við að ég væri orðinn nokkuð ráðvilltur þegar kom fyrir endann á Öskjuhlíðinni því að það var búið að breyta aðkomunni að Valssvæðinu frá því að ég skokkaði þarna síðast. Ég rambaði nú samt á rétta leið og náði að herða mig aðeins þegar ég var kominn niður í Borgartún því þá var svo lítið eftir. Þegar ég kom að Laugum aftur var aðeins Kristján eftir fyrir utan en hinir komnir inn að teygja. Ég hitti þjálfarann í ganginum og baðst auðvitað afsökunar á lélegri frammistöðu en sagði eins og var að mér hefði getað gengið betur ef ég hefði fundið leigubíl, en það fannst enginn á leiðinni!!!

Ég var ótrúlega þreyttur eftir hlaupin og morguninn eftir þurfti ég að rifja það sérstaklega upp hvort að steypubíll hefði ekið yfir mig eður ei. Það sem upp úr stendur er að skrefið er tekið, ég er kominn í prógram og vonandi fæ ég að upplifa hlaupin betur og ekki má gleyma takmarkinu sem er að hlaupa maraþon á Múrnum Mikla í maí á næsta ári.