Þrýstingsfall

Mér brá heldur betur á föstudag þegar ég fór í villibráðarkvöldið hjá Glitni. Mér hafði ekki liðið vel eftir badmintonið kvöldið áður og fannst sem nýju blóðþrýsingslyfin mín væru ekki að fara vel í mig. Það kom mér í opna skjöldu að eftir þrjú borðvínsglös og einfaldan koníak var ég dauðadrukkinn. Nokkuð sem átti ekki að geta gerst, sérstaklega þar sem það var mikill og góður matur á borðum. Mér til blessunar braust þetta ástand mitt út í því að ég dansaði eins og herforingi við nokkrar ágætar konur í stað þess að vilja ræða málin. Hins vegar hafði ég það á orði við Sigrúnu á leiðinni heim að þetta væri fáránlegt. Það var ekkert sem réttlætti þetta ástand. Á laugardeginum vaknaði ég við það að mér var ómótt og fannst sem dregnar væru slæður fyrir augu mér. Þetta passaði ekki við eftirmál áfengisneyslu svo ég mældi blóðþrýstinginn minn. Hann var 138/73 í stað 140/90 og var því um verulegt fall að ræða í neðri mörkunum. Mér leist ekki á blikuna og reyndi að borða salt og sykur og drekka koffein til þess að lífga mig við því ég var að fara í flug snemma sunnudagsmorguns. Ég náði aðeins að halla mér yfir daginn þegar mesti sviminn gekk yfir svo ég gat farið í flugið, en fannst sem ég gengi ekki á öllum. Ég var óttalega slappur fyrstu dagana hér í Glasgow og fékk til viðbótar hálsbólgu, sem var ekki til að bæta ástandið. Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki snert lyfin frá því á föstudag og geri það ekki fyrr en ég hef ráðfært mig við lækni.