Stund milli stríða (ferða)

Þegar komið var frá Glasgow og DBA fólkið búið að heimsækja landið þá var mál að halda heim og meta ástandið. Sigrún hafði unnið til miðnættis síðasta hálfa mánuðinn áður en hún fór út og eftir að ég kom heim frá Glasgow hafði ég aðeins náð að þvo og þurrka og henda hreinum þvotti í sófann í stofunni. Þess vegna beið haugurinn og ýmislegt annað sem þurfti að ganga frá. Það tók nokkra daga en loks varð íbúðin eins og hjá fólki. Það var líka mikið að gera hjá mér í öðru, eins og að byrja í badminton, hlaupa og hitta fólk. Það var fyrsti stjórnarfundur í SUT eftir sumarfrí og síðan fór ég á tvo ferðafundi á miðvikudags og fimmtudagskvöld. Annað var kynning á Tíbet maraþoninu hjá Ferðaþjónustu Bænda. Það sem sló mig strax var að Tíbet maraþonið er ekki í Tíbet, heldur Indlandi, á stað sem er kallaður Litla Tíbet. Þetta hlaup byrjar í 3800 metra hæð yfir sjávarmáli og lækkar í 3500 metra. Það er einungis hægt að fljúga á morgnana á staðinn því eftir kl. 10 er loftir svo þunnt að ekki einu sinni flugvélar geta flogið. Það þarf að mæta fimm dögum fyrir hlaup til að venjast þunna loftinu og það eru allir þátttakendur prófaðir tveimur dögum fyrir hlaup til að ákvarða hvort þeir eru hæfir í þá vegalengd sem þeir hafa skráð sig í. Þetta verður örugglega ævintýri og vonandi kemst ég með. Síðan var það danshópurinn á fimmtudagskvöld þar sem rætt var hvert ætti að fara um páskana. Það lá fyrir tillaga um að fara til Egyptalands og vera fyrst þrjár nætur í Kairó en síðan fljúga til Luxor og sigla í sjö nætur á lúxusskipi niður Níl. Síðan vera eina aukanótt í Luxor, fljúga til Kairó aftur og fara með rútu til Alexandríu, sofa eina nótt og fljúga til Frankfurt og gista þar nótt áður en haldið er heim. Síðan er auðvitað meiningin að við DBA félagarnir Eyþór, Godfried og ég hlaupum New York maraþonið í nóvember 2008, sem gerir það að verkum að næsta ár verður heldur betur viðburðaríkt ef allt þetta gengur eftir.