Í makindum á Marbella og gægst til Gibraltar

Á laugardag héldum við Sigrún til Marbella að hitta pabba og mömmu Brynju og þiggja heimboð hjá þeim. Ég áætlaði keyrsluna fimm og hálfan tíma og það reyndist því miður rétt því þótt ég væri á fjórum og tuttugu þá var teppa við Malaga sem tafði okkur í rúman klukkutíma. Við fundum bensínstöðina sem okkur var ætlað að hitta á og kom Jón, bróðir Brynju, og sótti okkur og fylgdi okkur í húsið. Þar var okkur tekið með kostum og kynjum. Það var þetta fína heimagrill um kvöldið.

Daginn eftir drifum við Sigrún okkur til Gibraltar í skoðunarferð. Það var auðvelt að keyra þangað og við settum bílinn í stæði og gengum yfir landamærin. Þar fundum við leigbílstjóra sem var að safna fólki í skoðunarferð. Þegar við Sigrún ásamt þremur Pólverjum vorum komin í bílinn var haldið af stað. Það var keyrt upp höfðann og skoðaður heilmikill hellir, síðan farið í göngin þar sem skotið var af fallbyssum til að verja staðinn og að síðustu á toppinn þar sem aparnir voru skoðaðir. Aparnir eru sérkenni staðarins því þeir finnast aðeins þarna. Loks var endað niður í bæ þar sem við röltum í gegnum bæinn en þar sem það var sunnudagur var allt lokað. Við settumst niður og fengum okkur að snæða og héldum síðan aftur til Marbella, þar sem við sóluðum okkur og um kvöldið var haldið niður í gamla bæinn í Marbella til að borða á stað sem greinilega átti sér danskar rætur því ég fékk mér Tapas með dönsku ívafi í forrétt. Annars var maturinn góður og félagsskapurinn ennþá betri.

Á mánudeginum var boðið í siglingu út úr höfninni á Marbella og siglt niður á Puerto Banos og síðan lónað fyrir utan á meðan fjölskyldumeðlimir ásamt Sigrúnu stungu sér til sunds. Þegar allir voru búnir að fá nóg af sjónum var haldið til lands. Við Sigrún byrjuðum að taka saman dótið okkar og síðan var mál að halda aftur til Quesada. Við þökkuðum kærlega fyrir höfðinglegar móttökur og fórum niður í Puerto Banos og gengum þar um og sáum ekkert nema dýra bíla og flotta báta og dýrar búðir. Við fengum okkur smá snarl og síðan keyrðum við að einu hóteli sem Sigrún þurfti að skoða og loks um hálf tíu komumst við út á þjóðveginn. Ég keyrði eins og elding og við náðum á rétt rúmlega fjórum tímum heim í hús. Þetta var ótrúlega skemmtileg Verslunarmannahelgi.