Hetjuhlaup !!!

Í gærkvöldi tók ég þátt í Powerade hlaupinu í annað sinn í haust. Ekki blés byrlega því það var stormviðvörun og gert ráð fyrir að veðrið myndi ná hámarki um kl. 21 en þá átti ég að vera u.þ.b. að vera að ljúka hlaupi. Gott dæmi um hvernig hamagangurinn var er lýsing sem einn hlaupafélaginn sendi okkur í dag til að útskýra af hverju hún mætti ekki í hlaupið en hún sagði:"Ég var komin í útifötin og lögð af stað þegar maðurinn minn æpti á mig, "hvert þykist þú vera að fara í þessu veðri?" Þegar ég sagði honum að það væri 10 km hlaup í Árbænum sem ég og hlaupafélagarnir ætluðum að taka þátt í spurði hann mig hvað ég væri eiginlega að reyna að sanna. Hvort ég hefði ekki heyrt að fólk væri beðið um að vera ekki á ferðinni í kvöld að nauðsynja lausu og hvort ég væri að reyna að eyða tíma og peningum björgunarsveita landsins. Svo var ég minnt á að ég ætti þrjú börn og hefði skyldum að gegna við að afla tekna til heimilisins og ef ekki væru líkur á að ég ynni hlaupið og kæmi heim með verðlaun sem kæmu heimilinu til góða ætti ég frekar að vera heima og hjálpa til við að undirbúa börnin fyrir próf. (Stelpurnar voru allar í prófi í morgun). Svo í hvert sinn sem það kom sérlega slæm vindkviða og rúðurnar í stofunni soguðust inn og út þannig að við héldum að þær ætluðu að gefa sig, var ég spurð að því með þó nokkurri kaldhæðni hvort ég ætlaði ekki að fara út að hlaupa? Meira að segja sú stutta sem er rétt 11 ára var með í þessu. "

Þegar ég kom upp í Árbæjarlaug um hálf níu voru ekki margir mættir en samt ótrúlegt hvað skilaði sér af fólki þarna. Ég hitaði upp í brekkunni við laugina eins og síðast og leist ekki á veðrið. Svo var komið að því að byrja og þegar skipuleggjandinn var að tala til hlauparana þá fauk hann á hliðina! Hópurinn geystist af stað og vindurinn á móti alla leið upp að brú og svo í bakið upp í Fell. Ég missti fljótt hópinn á undan mér og varð oftar en ekki að ganga og halda fyrir vitin svo ég gæti hreinlega andað. Þegar ég svo kom yfir brúnna þá hélt ég að það yrði gott að fá vindinn í bakið en það var öðru nær. Hviðurnar voru svo sterkar að það var eins og manni væri hrint áfram og þá var ég hræddur við að detta og þurfti að gefa eftir í hraðanum. Svo varð ég fljótt svo blautur að ég fór á gamla juð hraðann og hreyfðist áfram af gömlum vana. Á leiðinni niður dalinn þurfti ég tvisvar að reima, sem ég þarf yfirleitt aldrei að gera, og tafði það mig að reyna að reima með blautum hönskum og köldum höndum. Þegar svo þurfti að snúa aftur upp í vindinn þá var það á stokknum við Sprengisand. Vindurinn var öskrandi og fór maður fetið og blindaður af rigningunni. Ég sá tvo á undan mér þegar ég kláraði stokkinn og fann að ég hreyfðist nær þeim. Þegar ég kom að þeim fyrri sá ég að þetta var Gotti félagi minn og þegar kom í Rafstöðvabrekkuna ákvað ég að ganga hratt og þótt Gotti héldi sér á skokkinu hreyfðumst við jafn hratt. Þegar kom svo upp að stíflu komst ég aftur á skokkið og skildi ekkert að ég var aftur einn og sá ekki betur en Gotti væri aftur kominn á undan mér. Ég ákvað að reyna að sækja á hann og þegar ég náði þessari bláu úlpu sá ég að þetta var ekki Gotti heldu sá seinni sem ég hafði séð eftir stokkinn. Ég náði að fara fram úr honum og komst loksins í markið, kaldur og hrakinn. Ég fékk mér Powerade og beið eftir Gotta sem skilaði sér fljótt á eftir mér og deildum marsinu sem ég var með í vasanum. Við byrjuðum fljótt að skjálfa svo það var vonlaust fyrir mig að ætla mér að rölta til móts við félaga mína í hlaupahópnum þannig að ég dreif mig að sækja töskuna og dreif mig inn í búningsherbergi til að komast úr blautu fötunum og í heita sturtu. Ég skalf samt ennþá þegar ég komst í pottinn og reyndi að vera þar þangað til kuldinn hætti að bíta. Ég spjallaði við Gotta og svo tók ég eftir Hauki sem var í Streng og langt síðan við höfum hist. Loks var ekkert annað að gera en drífa sig heim og hugga sig við það að vera kominn í hetjuflokkinn í hlaupum.