Hlaupastress

Þegar ég lít yfir seinustu viku finnst mér atburðarásin í leikhúsi fáránleikans vera óspennandi. Þó heldur maður áfram að vaða skaflinn og á miðvikudaginn varð skaflinn raunverulegur þegar byrjaði að snjóa. Þetta hægði á umferðinni og þegar ég ætlaði mér að komast heim til að sækja (hana hverrar nafn má ekki nefna á blogginu) og keyra út á Reykjavíkurflugvöll og ná síðan á hlaupaæfingu. Það kom á daginn að ég var of seinn en þegar ég kom í Laugar var hópurinn að leggja af stað og þannig vissi ég að hópurinn ætlaði Fossvoginn. Ég var ótrúlega fljótur að koma mér í hlaupafötin og reiknaðist til að ég væri svona rúmlega kilómeter á eftir hópnum. Þess vegna þurfti ég að sprengjast út Suðurlandsbrautina og yfir göngubrúna, upp Réttarholtið og tók þeysisprett niður í Fossvogsdalinn. Það kom í ljós að fastest pace var 4:26, sem hefði dugað til að vera samferða Jóhönnu Eiríks þegar hún hljóp í Miami í síðasta 10km hlaupinu hennar. Hún entist í 45 mín en ég bara í 45 sekúndur svo þetta er ekki sambærilegt :-) Þegar kom niður í dalinn þurfti ég ekki að bíða lengi áður en Göngudeildin mín var mætt og ég varð þeim samferða. Það fækkaði við Borgó en Kolla, Hrafnhildur og ég héldum hópinn. Vegna þess hvað ég hafði sprett til að ná þeim í byrjun þá náði ég rétt að hanga á þeim stöllum. Ég fór tæpa 12 km og var vökvalaus. Ég var algjörlega búinn enda drenaði ég mig svo vel að ég sigraði vigtunarkeppni vikunnar :-) Það var þó eitthvað !!!