Gamlárshlaup

Þrátt fyrir bólgur í hásinaslíðri dreif ég mig í Gamlárshlaup ÍR og tók Thor með mér. Þetta er alltaf lokahnykkurinn á hlaupaárinu og þarna reyna flestir skokkarar að láta sjá sig. Við höfðum sammælst í göngudeildinni í hlaupahópnum mínum að skokka saman á klukkutíma þessa 10 kílómetra. Það átti ekki að reynast mér ofraun nema að fóturinn gæfi sig. Við Thor vorum mættir tímanlega og lítil biðröð eftir númerum en það voru rúmlega sjö hundruð sem þreyttu hlaupið svo ösin varð mikil í restina. Ég fann hópinn minn og voru þau Aðalsteinn, Stefanía og Kolla með jólasveinahúfur sem átti að vera einkennisklæðnaður dagsins en það hafði einhvern veginn farið framhjá mér svo ég var bara venjulega klæddur. Þarna voru alls konar búningar og greinilegt að hópeflið og stemmingin lifði góðu lífi í mörgum hópum. Við náðum að halda jöfnum hraða og má segja að meðaltalið hafi verið rétt innan við sex mínútur á kílómeterinn alveg þar til við komum á Ægissíðuna en þá vildi ég að við færum taktíst í tvo síðustu kílómetrara þannig að neðst í Suðurgötunni fórum við jafnt og þétt í brekkuna en um leið og við komum fram fyrir fyrstu umferðaljósin áttum við að auka alveg þangað til við kæmum í mark. Aðalsteinn var sprækur og jók hraðann. Ég reyndi að fylgja eins vel og ég gat en vegna fótarins var ég alltaf skrefinu á eftir honum, þó ekki meira en það að munurinn á okkur í mark var ekki nema tvær sekúndur, sem ég tel innan skekkjumarka.


Þegar í mark var komið var ekkert annað eftir en óska hlaupafélögunum árs og friðar og við Thor drifum okkur heim í Álfkonuhvarfið þar sem systkinin og Ragnald voru að spila Buzz. Ásdís var á leiðinni eitthvað út svo ég tók við spilamennskunni og hélt því íþróttaiðkun dagsins áfram, þótt tölvuspilið reyndi ekki mikið á vöðvakraft eða þind.