Ráðvilltur í ratleik

Ég lenti heldur betur í því á föstudaginn þegar það var aukaæfing hjá hlaupahópnum mínum. Það var haldinn ratleikur þar sem markmiðið var að hlaupa aðeins og hafa gaman af og taka sjálfan sig ekki of hátíðlega.

Það átti að mæta með auka hlaupaskó og regnhlíf (sem reyndar var ekki notuð). Það voru ekki allir mættir sem ætluðu en engu að síður var raðað í þrjú lið með fjórum og kona fyrirliði fyrir hverju liði. Áður en fyrstu fyrirmæli fengust afhent átti hópurinn að skipta á milli sín veitingum sem voru annað hvort lítil kók og kókosbolla eða hálfur líter af Egils jólabjór. Ég fékk auðvitað bjórinn og tróð honum í mig á nótæm.

Fyrsta þraut var að festa tvo og tvo í liði saman með teygju um hnéð og hlaupa upp í Áskirkju. Hlaupafélagi minn í þessari þraut var ein af hýenunum og svo léttur að við náðum aldrei að hlaupa í takt af neinu viti. Einnig var hann með ungan son sinn með sér sem þreyttist fljótt á hlaupunum svo pabbinn varð að taka hann á bakið og ekki var það til að auðvelda málin. Við náðum samt að druslast upp að kirkjunni þar sem liðsfélagar okkar biðu óþreyjufullir eftir að komast í næstu þraut.

Önnur þraut var að hafa okkur öll fjögur í leikskólabandi og hlaupa frá Áskirkju niður að Laugardalshöll. Verandi með vel hlaupandi fólki, þá var þetta heldur betur erfitt og var farið að syngja hátt í astmaorgelinu mínu. Þegar að höllinni kom þá áttum við að fara tvo hringi eða 400 metra á nýju hlaupabrautinni og útskýrði það af hverju við áttum að afhenda inni hlaupaskó við upphaf leiksins. Ég henti af mér jakkanum og reyndi hvað ég gat að spretta á nýju brautinni en var lang síðastur. Síðan þurftum við að hlaupa aftur niður í Laugar til að fá ný fyrirmæli. Þegar ég ætlaði að hlaupa með félaga mínum, þá hafði hann farið í bakinu við sprettinn og burðinn á barninu og var nú formlega úr leik.

Ég var auðvitað rétt skriðinn inn um dyrnar á Laugum þegar liðsfélagar mínir gripu mig í örvæntingu að spyrja frétta af hinum fallna félaga sem ég gat útskýrt þegar af mér rann mesta mæðin. Þá var að teikna mynd af þjálfaranum með vinstri hendi og árita áður en næstu fyrirmæli fengust. Voru teikningarnar yfirleitt mjög einfaldar og hratt unnar.

Þriðja og síðasta þraut fólst í að hlaupa út í Glæsibæ og finna Óla, sem var með blöðrur sem við áttum að blása upp og halda á til baka. Ég var hreint að drepast á sprettinum út í Glæsibæ og sem betur fer hafði ég skokkað þarna nógu mikið til að geta stytt mér leið svo ég var ekki alltof langt á eftir hinum á leiðinni úteftir. Það var ekki erfitt að blása í blöðruna því ég var eins og fýsibelgur sem blés ótt og títt. En á bakaleiðinni dró í sundur með okkur og ég enn á ný síðastur að skríða inn um dyrnar á Laugum þar sem við urðum að drekka enn einn hálfan líter af jólabjórnum til að útskrifa okkur úr leiknum.

Minn hópur varð auðvitað í þriðja sætinu en verðlaunin voru þannig að ekki virtist skipta máli hvert sætið var. Úrslitunum var vel tekið og aðeins setið í veitingasalnum á meðan bjórnum var skolað niður. Ég hafði varla tekið síðast sopann þegar Pétur hnippti í mig og sagði að nú yrði farið í pottinn. Það stóð ekki á öllum að fara þangað og ég með. Auðvitað var skondrast úr sturtunni út í frostið og yfir langa stétt og í heitasta pottinn sem var 41-43 gráður sem var heldur betur HEITT. Ég beið þar til fyrsta manneskja var búin að fá nóg og sagðist einnig þurfa að fara. Ég var alveg búinn á því og þóttist góður að geta skriðið heim og upp í stól. Ég vissi sem var að nú hafði ég farið yfir strikið og ofreynt mig og bara spurning hvað þetta myndi kosta mig. Ég er búinn að vera að borga alla helgina með sleni, ógleði og endalausri þreytu því ég er meira og minna búinn að vera sofandi. Ég fór auðvitað ekki á laugardagsæfinguna, því ég hefði örugglega gengið frá mér með henni og steinlegið á eftir. Það borgar sig að staldra við svo hægt sé að fara af stað aftur.